myslalam,ze wygralam

z bulimia. alez bylam naiwna!:(

ze mna juz 8 lat. i jestem po szyje w bagnie...

zaraz zleci sie tu tabun fanek bulimii, tzn w sensie kretynek które chca miec bulimie

a czy poza choroba jestes szczesliwa?...

nie oddalabym nawet najwiekszemu wrogowi albo kretynowi..

miewalam szczesliwe chwile, ale choroba jest przy mnie caly czas i jest coraz gorzej- wiesz - izolowanie sie, zamykanie we wlasnym swiecie, odtracanie bliskich... z b.nie mozna byc szczesliwym.

wiesz,ze cie rozumiem. 8 lat to kupa czasu. bylas leczona farmakologicznie, rozmawialas ze specjalista? mnie chyba nic nie pomoze, jestem naprawde popieprzona

a korzystałyscie z profesjonalnej terapii?

"zaliczylam" 3 psychaitrow, psychologow ze 4.kupe kasy na wszystko wywalilam.. tylko grupowiej terapii nie probowalam, ale tu gdzie mieszkam nawet nie ma mozliwosci... wiem, ze kiedys po prostu nie wytrzymam tego wszystkiego. a na razie tak zyje ... z dnia na dzien

ja tak-2 razy (najpierw sam psycholog, potem do tego leki), niedawno zaczelam tez 3 ale zrezygnowalam. mam stany depresyjne. poddalam sie zupelnie, dziwie sie ze daje jeszcze rade ciagnac studia. najgorsze jest to, ze jem by wymiotowac, a nie rzygam by schudnac

dokladnie... to co sie w srodku w czlowieku dzieje to masakra, na zewnatrz trzeba udawac jak cudnie jest... tez sie dziwie jak przebrnelam przez studia, zostal mi jeszcze rok. oczywiscie tylko na zasadzie byle do przodu... u mnie to juz jest fizjologia, nie prowokuje wymiotow, po prostu nachylam sie nad muszla i wymiotuje, odruch...