porażka

jestem taką "dziewczynką do bicia", wszyscy wykorzystują to że przejmuje się wszystkim, to że boje się zeby coś nie stało się z mojej winy i jeśli czegoś chcą to podchodzą mnie tekstami typu: "musisz zrobić...bo jak nie to przez ciebie...". Choruje na nerwice lękową i wszystko jest dla mnie wyzwaniem. Kiedyś wmawiałam sobie różne choroby i czułam bardzo przykre objawy. Teraz nie wmawiam sobie nic, WIEM ŻE JESTEM ZDROWA ale nieprzyjemne objawy zostały....mój mózg ma już zakodowanie, że w danej sytuacji ma właśnie tak reagować (tak jak kiedyś, kiedy nie radziłam sobie z moimi myślami). Nerwice "opanowałam" sama ( w 70% ale dla mnie to i tak sukces), zrobiłam to sama, skupiłam się na tym dlaczego tak jest, po prostu zrozumiałam tą chorobe i to bardzo dużo daje. Sama, bo nie stać mnie na prywatnego psychologa a na kase chorych już nigdy w życiu nie pójdę ( byłam u dwóch i nie mam zbyt miłych wspomnień!!!!!). Nikt z moich bliskich nie rozumie tej choroby, więc nie zadręczałam ich sobą (bo po co, nie potrafią zrozumieć+ martwią się że nie są w stanie nic zrobić). Zostałam sama!!!!!!!!!!

przykro mi. mogę jedynie napisać że jezeli ktoś czegoś nie przeżył, nigdy nie zrozumie jak to jest. nerwica to bardzo trudna do zrozumienia choroba dla osoby która nie odczuła jej na własnej skórze. trzymaj się!!!

dzięki. Nie wymagam od ludzi żeby zrozumieli moją chorobe, wiem że to trudne, sama przez dłuższy czas jej nie rozumiałam. Chce tylko żeby ktoś czasem poklepal mnie po ramieniu i powiedział "będzie dobrze iwona!!"

badania robiłam:) okaz zdrowia ze mnie...dlatego też się troche uspokoiłam. Mam tak,że nie potrafie być wredna...później mam straszne wyrzuty sumienia, że tak tą osobę potraktowałam.