Anoreksja-moje przekleństwo!

Anoreksja, to słowo jest mi bardzo dobrze znane. Przyjaciół poznaje się w biedzie, tak i ona, moja przyjaciółka ana pojawiła się wtedy kiedy czułam się nieszczęśliwa. Tak, tak przyjaciółka, to ona była ze mną 24 h na dobę oraz dawała cel w życiu. gdy ona mówiła 'nie jedz' to ja nie jadłam, ona mówiła:jesteś za gruba to ja jej ufałam bardziej niż wszystkim osobom razem wziętym, które mówiły mi zupełnie cos odwrotnego. Ana stała się dla mnie leczeniem sumienia. Czułam się zła, zakłamana, a przez innych słusznie nieaceptowana. Zaczęło się w wieku 10-11 lat, tak, już wtedy. Moi rodzice wyjechali do pracy, do Niemiec z babcią,ciocią, które traktowały mnei jak przykry obowiązek. Zaczęłam się odchudzać, ludzie zaczęli mówić,że schudłam, ja się cieszyłam, bo wreszcie ktoś okazał mi zainteresowanie. Przyjechali rodzice, okazali mi duzo miłości. a,że byłam jeszcze takim dzieckiem, przeszła i anoreksja. Ale nieprawda, wróciło, gdy miałam 15 lat: wiecznie zakochana w jednym chłopaku i niechciana, w szkole brak akceptacji. Nie wiedziałam czego się chwycić, najpierw zaczęłam dbać przesadnie o cerę, później o włosy, do czasu, gdy stwierdziłam,że to nic nie da, jestem za gruba! Jadłam mniej, coraz mniej, coraz mniej, z czasem przestałam jeść. Z czasem ana przestała mieć cel: poprawa wyglądu, a przybrała charakter zagłuszenia wyrzutów sumienia. Trafiłam do szpitala z wagą 36 przy wzroście 159. Były nawroty, ale w końcu się wyleczyłam. Dzisiaj jestem szczęśliwa i wiem,że nie chuda, ale też nie gruba:) Nie wystarczy mówić dizewczynkom,że sa piękne, trzeba przede wszystki je kochać. Anoreksja może miec wiele powodów zaistnienia, nie tylko kompleksy...

długo już?

leczysz się czy jak?

sama sobie nie podzisz, to nieprawda:'dopóki jesz nic ci nie jest', jesz, ale w duszy czujesz nie wiadomo co, nie umiem tego nazwać

przeczytaj " Nasza Szkapa" może ta lektura Ci pomoze?

teraz 19..., wiem,że jeszcze jestem w taki wieku,że to ma prawo wrócić, ale mam nadzieję,że nie:)

jak możesz to opowiedz może otym jak u ciebie to się zaczęło... chyba,że nie możesz o tym gadać, to ok:)

ok:) byłam kilka razy ostatnio u psychologa, ale tak teraz to raczej już sama. Tylko nie wiem, czy tak naprawdę to da się z tego wyjść tak na 100%. Myślę,że zawsze coś tam zostanie... ja mam nadal wyrzuty sumienia przy jedzeniu, przemyślenia,że może te leczenie to tylko pranie mózgu,żebym nie doprodziła się do smierci, ale jem normalnie, bo nie chcę tego co było, szpitala i wgl. ...

już nie czuję się gruba i tak okropnie(czuje sie normalna),ale jak jesteś anorektyczką to czujesz się taka 'czysta' i tego mi brakuje:)

tzn. wagę w normie tak...mało brakuje do niedowagi, ale brakuje, jem normalnie, co chce i kiedy chce. Nie, nie byłam, czytałam tylko dużo blogów na ten temat.

na każdym tle można sfiksować, szczególnie jak człowiek urodzi się niezbyt inteligentny to jest podatny na wszelkiego rodzaju bzdurki związane z wyglądem.

dobra, możesz tak uważać...,że jestem niezbyt inteligentna, przecież ci tego nie zabronię. Ale mało wiesz... albo nic o tym nie wiesz, to choroba,a tak już pisałam, anoreksja może mieć zupełnie inne podłoże, nie musi być spowodowana kompleksami z powodu wyglądu.

taaa... to chybadowartościowywanie się:) 'sfiksowałaś, wiec to ja jestem lepszy, mądrzejszy' to chciałeś/aś napisać???

a Ty utrzymujesz wagę?

:) Ty też z tego wyjdziesz;*