Jak odzyskać siły do działania???

i do życia, gdy wiele rzeczy już przestały cieszyć... Jak znów uwierzyć w siebie? Czy ktoś tu wyszedł z takiego stanu?

nie martw sie, mnóstwo ludzi wychodzi, tylko wyluzuj i przestan sie tym stresowac:)

a kto Cie przygniata?

Zakochaj sie ... w sobie.

raczej sama siebie przygniatam, byłam kiedyś ambitna, po czym się wypaliłam i zawiodłam.. teraz wstydzę się sama siebie, unikam ludzi, czuję jakby wszyscy myśleli tak jak ja o sobie (frajerka), robię sobie na złość, boję się życia... Niestety ale wiedzą/nauką kiedyś walczyłam ze swoim brakiem poczucia wartości, tylko takie wyjście miałam. Chiałam być niezależna i mieć w miarę dobrą pracę, także by udowodnić tym, którzy mnie kiedyś poniżali, że jednak wyszłam na ludzi. Przez tą presję straciłam siłę i wiarę w siebie, teraz boję się dążyć do jakichkolwiek celów...

ach ,zupelnie niepotrzebnie wmowilas sobie, ze musisz sobie i innym cos udawadniac.Nie ma ludzi doskonalych, Ci pewni tez maja swoje bolaczki.Praca tez nie jest zadnym wyznacznikiem sukcesu.Tym bardziej,ze zadnej stailnosci w dzisiejszych czasach nie ma.Jakbysmy sie tak zastanowily, to kazdy pod pojeciem sukcesu mysli o czy innym i w zyciu piorytety sie zmieniaja.Niepotrzebnie tak starasz sie na sile udawadniac, ze jestes lepsza niz jestes w rzeczywistosci.Badz soba, nawet jak nie zdobedziesz obranego celu ,to co ? Swiat sie zawali?Przestana kochac Cie najblizsi?Zupelnie niepotrzebnie sie spalasz , zamiast polubic i pokochac sie taka jaka jestes.Zwolnij , odetchnij, chodz na spacery i nabierz dystansu do zycia.I usmiechaj sie na sile.Do sprzedawcy marchewki, do sasiadki, do kolegi,do zaczynajacego sie dnia.A twoj usmiech odwzajemnia inni.:-)

zrób sobie dobrze a jak ci sie nie chce to ja pomogę

Taaak , spacer fajna sprawa...:) Rozjaśnia umysł i myśli...:)

zakochaj się:) Znajdz jaką pasję , rób to co lubisz :) może przydał by się jakiś chłopak by wesprzeć psychicznie?

Wow, dziękuję Wam pięknie za rady, jednak są jeszcze dobrzy ludzie na cafe :) Spacery owszem, lubię, tyle że problem jest dość głęboko we mnie, gdyż nie akceptuję siebie i boję się samoakceptacji. Od bliskich całe dzieciństwo słyszałam, że chwalenie, samozadowolenie, radość psuje człowieka :( a tego baaardzo bym nie chciała, więc chyba przeginam w drugą stronę, "uszlachetniając się cierpieniem" :/ Poza tym, jak zaczęłabym więcej o sobie myśleć, to zaczęłabym mieć wyrzuty, że jestem egoistką, a staram się taka nie być... Wiem, że to może brzmieć śmiesznie, ale tak to zostało głęboko zakodowane we mnie, że ciężko prawdę /normalne myślenie przyjąć DO SERCA i się zmienić...

jak radość może psuć człowieka? a po za tym myślenie o sobie nie oznacza egoizmu , więc może czas powalczyć o siebie, zrobić coś dla siebie itd mało jest ludzi którzy myslą tylko o innych , ha! raczej takich nie ma , głowa do góry i do przodu :)

ja wlasnie wrocilam ze spaeru z pieskiem:-) i tak jeszcze przyszlo mi do glowy, zebys nie probowala na sile sie zmieniac.Pokochaj siebie tak jaka jestes tzn. z tym troszke biczowaniem sie.Wiesz, ze masz taka tendencje i obroc ja w odwrotna strone.Skoro tak chce siebie pograzyc to zabieram sie za cwiczenia i fizyczna prace.Nic tak nie daje wysypu serotoniny jak wysilek fizyczny.A serotonina to hormon szczescia.A jak szczesliwa bedziesz to i pokochasz sie ze wszytkimi plusami i minusami.Popatrz na innych obiektywniej.Jak by sie przyznali to wielu takie wpadki ma na koncie ze az milo.Usmiechaj sie bo to jest fajne i za darmo.

Jesteś typowym przykładem psychologicznym który opisał Alder, na podstawie doświadczeń Nietsche`go. Poczytaj. Ja miałam podobny syndrom, ale znalazłam swoją drogę, prawdziwą drogę! :)

ja mam podobny problem czasem sie zastanawiam czy znajde moja droge ,czuje ze stoje w miejscu.....i nie mam sily by isc dalej wszystko wydaje mi sie za trudne