napisalam wiersz

Przeciągam koty Przeciągam koty futrem giętkiego grzbietu Obserwują mnie rudością Tajnym obrzędem futer Parzą się W przysadzistych mrokach piwnic Pomnarzają bezdomność I mroczną infekcję pazurów Podskórnej choroby Potrzebę stępiania się O świeże kory wiosny I załamania zimnych dachów Staję się młodym zabójcą Szarych konspiracji gryzoni Uroczym wyrokiem śmierci Odwzorowaniem tygrysich łowów W małej, podwórkowej skali Obrastam kożuchem puchowej czujności Zaznaję smaku Ocieram się o wibracje nieutulonych wąsów I zwijam w chropowatą tarczą łyżeczki Purpurę języka Rozbieram głód podniety Po czym chrapię na zielono Pełen gracji wełnianego, puszystego kłębka Wstaję na cztery łapy Przeciągam się coraz bardziej drapieżną Potrzebę gonitwy Dzielę się kocią sprężystością Mruczę szmerem starych płacht radia Faluję po eterach I śpiewam marcowe serenady Goniąc za zapachem kwaśnej wybranki

brawo :)

Ładny?

Bardzo tworcze

dziękuję

,,Dziele sie kocia sprezystoscia,, ciakwe

bardzo fajne. ja bym w życiu czegoś takiego nie wymyśliła:D

Mam tego więcej, tylko wstydzę się przyznać, że piszę...

nie wstydz sie, uderzaj z nimi na http://www.poema.art.pl/ :)

dawaj, chetnie poplyne :)

Wlazł kotek wcale nie na płotek i nie mruga, rozglada sie za myszą, co lezie własnie długą.. zaraz zaraz , za nia idzie szczurek z różowym ogonem i coś szarpie.. no tak szczurek szarpie karpie...a myszka dobrze ułozona -rodem von-eminencja szara, o wikt i opierunek wcale sie nie stara....kotak wnet zbystrzyła, niczym wodna szprotka .. ciągu dalszego nie będzie

Róża Róża przynosi prawa Na wargach rozchylonych kolców Jej splot słoneczny Każe unikać przesadnej uległości manier Aby się nie mógł przelać z dna wieczornej rosy Żywioł zbyt ciepłego ukochania Naręcza płatków roznoszą ciemności Popiołem szmeru kos krojących bochny Naszego chleba upieczonego W cielesnej blasze powszednich dni Świat sukni rozwija treny ślubnych bieli Modre oczy kaczeńcow wiją zimne listki Wiatr przynosi na języczkach wody Czerwone powołanie, by kwitnąć w niebiosach Ogrodowy kościół rozchyla kopuły Trzech kwiatowych oranżerii uli Patyna powstaje z kolan, by zastąpić złoto Srebrne osy roją się, zapylając róże

Szczerze - niebardzo ;) Przekombinowane i napuszone :)

to tez jest bardzo dobre:) boże, dziękuję Ci że jest choć jedna osoba na tym forum która nie gada tylko o kupach i tym podobnych. masz jeszcze jakis wiersz?? na prawdę są bardzo dobre:)

Przepraszam, nie chciałam, by ktoś ocenił ten wiersz jako napuszony... Pragnę powiedzieć, iż wyszedł on z głębi mojego serducha... Jeśli wyszło pretensjonalnie, to przepraszam i zaraz podeślę inny, mniej żałosny...

WY tez piszecie wiersze i wyrzucacie? Ja takie dla dziadków pisze i ..wywalam. macie tak?

Pokaż inne :)

p.s. dziadków czyli dzieci.

Autorko -nie chciałam Cię urazić , po prostu tak go odebrałam:) Odbiorca chyba ma prawo go ocenić ? ;) Bez urazy

jak dla mnie wcale nie sa napuszone. daj jeszcze jakiś:) nikt mnie tu nie zna wiec moge powiedziec ze ja tez przez jakis czas pisalam wiersze i nawet książkę zaczęłam:P ale jakos mi sie to nie udawało:P

pipaaa - naprawdę ,,jesteś na tak" ?

Pejzaż Przecieram szlaki mgły beztrosko skrzepłej Jej nawilżenie tchnie grubymi kroplami Napowietrznej, mlecznej kaszy Wplątuje się w brodę bagażem kłębowiska fali I dokłada do jej ciężaru mokre odważniki Włosy stają się kokonem rześkości Łagodnym domem dla skrzydlatej pary Muszki bieli osiadają na kłujących końcówkach I zapuszczają w nich drugą, ołowianą gęstość Skręty drzew obrodziły w kuliste plecionki Ostrej szczeciny rumianych wzwiedzeń Pod rzeźbą podeszwy gniotą się płaskie trawy I temperatura moknie od kolan Piaskowa skała pielęgnuje pamięć O niedawno spadłym skrzydle piorunu Drży jeszcze traumą, wije poły z bólu Rozchyla, to znowu zwija kamień marynarki Nad obrotowymi wystawami pióra Młody rzeźbiarz juz gnie swoje wielkie dzieło Podniebna modelka drży z rozkoszy zimna Pięknieje, w balsk przeobrażona jej niewinna postać Ach, jak cudowne jest Twój pejzaż rosy Skryty przed złośliwym dostepem nieczystych Maluj mi go w ustach lub szyj na powiekach Tocz pastele, gub krople na wilgotnych nitkach Rozbierz pędzle, zwiewnością nabieraj wibracji Niech skały śnieg kryje brzegami kieliszków Pękaj szampanem, mieszaj w dłoniach kredki I płyń, swobodna przez swą mokrą mgliełkę

Autorko, widzę, że dużo czytasz, czyją poezję lubisz najbardziej?

Lubię różne wiersze.. W szczególności Stanisława Czycza, Wojaczka, Bursy, Dylana Thomasa i wielu innych..

3 razy tak!!! :P

podziel się nie bądź sknera :P

lepiej zebys nie wklejała tego publicznie.. wiesz jacy sa ludzie, mogą to wykorzystac.

niczego nie biorę, poza nutami wyonraźni..:)))

ładne wiersze , podobają mi się, troszeczkę tylko zastanawiam sie czy jednak nie przeładowane metaforami, ale nie mam pewności, bo to wszystko ładnie współgra :-) . A piszesz jak jest Ci radośnie czy smutno?

Piszę, gdy mi jest i radośnie i smutno... Bez znaczenia, liczy się przekaz ...