Moje życie to nieustanny strach

Jako ofiara przemocy szkolnej, nie potrafię poradzić sobie w dorosłym życiu.

Nie potrafię normalnie żyć, mam trudności w nawiązywaniu nowych kontaktów. Ciągle czuję się obgadywana i mam wrażenie, że ludzie czyhają tylko na to, aby mnie skrzywdzić. Czy ma ktoś taka sytuację i jak sobie radzi ?

Podszyw, to wcale nie jest zabawne!

W czasie komunii, gdy przychodzi moja kolej, szybkim ruchem zabieram księdzu kielich z hostią i prędko wybiegam z kościoła ze zdobyczą w ręku.

Mam 21 lat i moje życie to nieustanna samotność i pustka. Nie mam przyjaciół, oparcia w ludziach, za to bardo dużo wrogów.

Wal się podszywie ! Boże, czemu nikt mi nie pomoże ?

Regularnie używam kawałka materiału normalnie okrywającego podłogę w moim pokoju, aby ukryć swoją tożsamość i prezentować się innym jako naleśnik.

Proszę o odpowiedź, specjalnie weszłam na te forum, żeby ktoś mi pomógł, bo jestem na krawędzi.

:( Ale idioci siedzą na tym forum, zero wrażliwości.

wspóczuje Ci bardzo a może psycholog by pomógł

wspóczuje Ci bardzo a może psycholog by pomógł

to moze ze mna porozmawiasz. Ja jestem mam nadzieje normalna osoba i chetnie sie wypowiem.

Kurcze, może rzeczywiście, ale chciałabym to sama wyleczyć. Bo wiesz, mam coś takiego, że ciągle czuję na sobie wzrok innych. Ludzie nieustannie patrzą w moją stronę, każde chichotanie odbieram jako naśmiewanie z mojej osoby. Wiem, że tak nie musi być, ale jak byłam w szkole, to byłam nieustannie prześladowana i opowiadano o mnie niestworzone rzeczy.

Bardzo chętnie porozmawiam, przepraszam, ale podszyw mnie zirytował.

hmmm.Faktycznie bardzo trudna sytuacja. Zawsze uwazalam, ze dzieci sa nie tylko slodkie ale tez czasem bestiami, ktore potrafia zniszczyc mlodego czlowieka. Mysle, ze juz dobrze, ze zdajesz sobie sprawe , ze to wynika z tamtych traum. Rozumiem, ze nie probowalas terapii psychologicznej. A jak to rzutuje na prace czy kontakty interpersonalne?

Hej doskonale rozumiem co przeżywasz bo sam tak mam jak ty :( Ale niestety ja sobie z tym zbytnio nie radze,lecz tylko staram się to ukrywać i nie dawać po sobie poznać że tak jest. Więc jeśli cie to pocieszy to nie jesteś sama z takim problemem :) może kiedyś będzie lepiej

Nie wiem, jak z tym wszystkim żyć. W gimnazjum byłam kilka razy pobita, trzy razy zrzucono mnie ze schodów. Regularnie mi grożono i wyśmiewano. Na studiach niby zupełnie inne srodowisko, póki co mogę być spokojna, ale plotki są wszędzie. A ja jestem non stop obiektem zainteresowania innych ludzi.

Fatalnie to wygląda. Izoluję się od innych ludzi. Trzymam się z boku, może z dwoma osobami mam lepszy kontakt, ale poza tym to każdy mnie omija. Jestem wiecznie spięta, zalękniona, więc ci, którzy mnie nie znają, myślą, że jestem opóźniona w rozwoju. W dodatku nie radzę sobie ze stresem.

na pewno Ci sie tylko tak wydaje że Cie obserwują, obgadują itd za bardzo sie nakręcasz, wyluzuj nie przejmuj sie a bedzie dobrze :) musisz naprać wiary w siebie

a dlaczego Ci dokuczali? Był jakiś konkretny powód?

Za kilka lat przejdzie.

Możliwe, że mi się wydaje, ale też widzę, że ludzie nie są zbyt dobrze nastawieni do mnie. Próbowałam wyluzować - zagadywałam do kolegów z roku, ale teraz widzę, że nikt nie ma jakiejś większej ochoty na rozmowę ze mną. Faceci to już w ogóle.

co było powodem znęcania się nad tobą w szkole ?

to smutne :( ludzie wuczuwają że jesteś mało pewna siebie, spięta zestresowana i to ich odpycha od Ciebie

Dlaczego ? Chodziło o to, że miałam sporą nadwagę, wadę wymowy, no i byłam taka zalękniona. Takie osoby to idealne kozły ofiarne. Nigdy nie miałam prawdziwych przyjaciół, bo ludzie żerowali na tym, że jestem im życzliwa. Po gimnazjum się zmieniłam, już taka nie jestem. Teraz stałam się złośliwa i często agresywna.

moze taki utrwalony stan spowodowal , ze wpadlas w manie przesladowca.Mozliwe, ze widzisz rzeczywistosc w krzywym zwierciadle. Jestes pewna, ze odbierasz rzeczywistosc taka jaka ona naprawde jest?

Agresja i zlosliwosc nie rozwiaze twego problemu.To droga wedlug mnie do nikad. Asertywnosc juz lepiej.

Niestety tak.

mysle sobie, ze jesli masz mozliwosc to sprobuj pochodzic na terapie psychologiczna. Znajdz sobie kogos z polecenia.Warto zainwestowac w dobrego . Przerobisz traumy wczesniejsze, nauczysz sie asertywnosci, podbudujesz wlasna wartosc. Dobrze byloby , bys pozbyla sie podejrzliwosci co do intencji innych.To moze zabrac Ci radosc z zycia. Zapwne jestes mloda osobka , wiec warto. Wg. mnie nie zapiegaj na tym etapie bardzo o kontakty z mezczyznami. Bo jesli trafisz naa nieodpowiedzialnego dupka, tylko poglebisz sobie stan swoj. A jak kontakt z bliskimi?Mozesz na nich polegac?

Problem: "Próbowałam wyluzować - zagadywałam do kolegów z roku, ale teraz widzę, że nikt nie ma jakiejś większej ochoty na rozmowę ze mną. Faceci to już w ogóle. " Przyczyna: "Po gimnazjum się zmieniłam, już taka nie jestem. Teraz stałam się złośliwa i często agresywna." & "Jestem wiecznie spięta, zalękniona, więc ci, którzy mnie nie znają, myślą, że jestem opóźniona w rozwoju. W dodatku nie radzę sobie ze stresem." Patrząc z zewnątrz: niezrównoważona, złośliwa, i czasem (często?) agresywna wariatka, dostająca napadów w każdej strsujacej sytuacji. Kto by chciał taką dziewczynę? Popracuj nad sobą.