Co zobić?

Jestem bardzo młodą dziewczyną. Kiedyś można to nazwać, byłam "za bardzo imprezowa", przez to dostałam "etykietę". Bawiłam się facetami, a na imprezie lubiłam całować się z nieznajomymi. Podkreślam, że tylko całować, nigdy nie poszłam dalej z tym. Wcześniej miałam tylko jednego partnera seksualnego i tylko raz to zrobiłam. Byłam bardzo, ale to bardzo młoda, on starszy o 4 lata zarządał "dowodu miłośći". Moja pierwsza miłość, więc w końcu się zgodziłam. Mieszkam w małym miasteczku, więc wszystko się rozeszło dość szybko i nie zgodnie z prawdą. Później ludzi zaczęli sobie dopisywać wiele sytuacji do mnie, które nigdy nie miały miejsca. Choć się zmieniłam, bardzo zmieniłam to taka reputacja jednak została... Dążę do tego, że poznałam chłopaka. Pokochałam go najbardziej na świecie. Taki pierwszy prawdziwy chłopak, którego kocham, który rzekomo kocha/ł mnie też. On wcześniej był związany z inną dziewczyną rok, rozstał się z nią dla mnie. Teraz? Teraz jestem w ciąży z nim, lecz w tym tygodniu mam aborcję, wiem jest to okropne, sama tego nie chce, ale nie moge urodzic... Z ojcem dziecka jest teraz źle w stosunku do mnie, gdyż ludzie zaczęli mu jeszcze bardziej gadać jaka byłam i mówili mu historię jakie nawet nie miały miejsca, ale cóż "ludzie których zna po 10 lat mu tak mówią"... Do tego jego była ciągle się miedzy nas wbija i on nie wie co robić. Doskonale widzę, że mu jej brakuje... O ciąży powiedziałam mu dopiero wczoraj, ma do mnie pretensję czemu nie powiedziałam wcześniej, że gdyby wiedział to by nie spotkał się z była i było by dobrze. Teraz wiem, że to koniec... Ja bardzo go Kocham, jestem w stanie zrobić wszystko, by znowu mi zaufał... Czeka mnie spotkanie z nim, jutro... Kompletnie nie wiem co robić, nie potrafię sobie wyobrazić życia bez niego... Proszę o rzetelną radę, co powinnam zrobić by do mnie wrócił? By mi zaufał?...

nie usuwac ciazy;/ nie klamac;/ mowic co czujesz!

muszę usunąć... Jestem młoda, jestem dopiero w liceum, chcę iść na studia, wręcz muszę na nie iść, jeśli w przyszłości będę chciała być matką. Jeśli urodzę, zniszczę życie dziecku, bo nie będę mogła zapewnić mu podstawowych potrzeb...

nie rozumiem jednego...dlaczego on Ci nie ufa??? Zawiodlas w jakis sposob jego zaufanie? Rozumiem, ze on wierzy w te wszystkie plotki o Tobie?? Gdyby na prawde kochal nie zwracal by na nie uwagi i przede wszystkim dowiedzialby sie od CIEBIE jak bylo na prawde. Po drugie to jest Twoja sprawa co kiedys robilas i nikt nie ma prawa Cie ze osadzac... rowniez od CIEBIE zalezy czy bedziesz chciala o tym opowiadac. Co do ciazy...nigdy nie bede radzic zadnej dziewczynie zeby usunela dziecko...wiec tu sie nie wypowiem. Moge wiedziec ile masz lat??

Moze inaczej...ile Twoj partner ma lat?

ja 17, on 18. Czy zawiodłam? Nie zdradziłam go nigdy, choć ostatnio ktoś mu powiedział, że całowałam się z innym na imprezie... Mówiłam mu, że to nie prawda, nie wiem czy wierzy, bo się na ten temat nie wypowiedział...

do tego dawałam mu wszystko co mogłam... Robiłam rzeczy, których zawsze się wyrzekałam, bo widziałam, że on to lubi. A wszystko co sprawiało, że był szczęśliwy, uszczęśliwiało mnie. Może to był mój największy błąd, dawałam wszystko czego chciał....

oboje jestescie jeszcze mlodzi...ale czy on Ci powiedzial ze nie chce z Toba byc? mieliscie jakos rozmowe na ten temat? a co mowil o dziecku? on tez chce aborcji?

problem w tym, że on nic nie mówi wprost. Co do ciąży, był nie zadowolony, że nie powiedziałam mu na początku... Nie powiedziałam mu, bo gdy zrobiłam test, to to był czas, kiedy nie miał czasu dla mnie, bo "musiał rozwiązać pare spraw z byłą" i spędzał z nią każdą godzinę swojego dnia... On chcę aborcji bardziej niż ja... Mnie bardzo boli myśl, że zabijam swoje dziecko, ale nie mam wyboru, muszę usunąc... Wczoraj się spotkaliśmy by pogadać o nas, a ja wypaliłam o ciąży.. Nie chciałam mu mówić, chciałam oszczędzić mu tego uczucia, jakie ja muszę znosić. Nie wiem co chciałam tym zyskać, bo powinnam powiedzieć w dniu w którym zrobiłam test.

Teraz najważniejsze jest dziecko, twoi rodzice nie pomogą, stracisz rok nauki, to jeszcze nie przesądza o tym ze nie pójdziesz na studia, możesz tez urodzić gdzieś u sióstr itp i oddać do adopcji. Aborcja jest nieodwracalna!!!!

To jest najtrudniejsza decyzja jaką w życiu podjęłam. Nie urodzę dziecka, nie mogę... Nie chcę go zobaczyć, bo wiem, że wtedy nie potrafiłabym go oddać... Czuję się jak morderca, nawet gorzej..

Dziewczyno nie usówaj tej ciaży. nawet nie zdajesz sobie sprawy co by inni dali,zeby mieć dziecko.Ja oddalabym wszystko,zebu móc zajść i nie mogę,a Ty tak poprostu chcesz sie pozbyć niewinnej istoty.Przecież możesz urodzićc,a dziecko oddać do adopcji,wiesz ile jest takich ludzi,którzy mogą pokochać na maleńką istotę!!!!!!!

rodzice za nic nie pozwolą mi urodzić... Ja naprawdę nie mam wyboru, więc proszę... Proszę przestańcie mnie ganić za to, ja napawdę nie mogę inaczej... Proszę, powiedzcie, bo mam zrobić z ojcem dziecka, tylko na to mam wpływ.. Chce przynajmniej to odratować...

No to gratuluje rodziców!!!!!! Rodzice boją się tego co sąsiedzi powiedzą.Żenada!!!

nie boją się co sąsiedzi powiedzą. Tylko tak już jest, gdy ma się rodziców przepełnionych ambicjami na temat twojej przyszłości! Jeśli myślisz, że odpowiada mi ich snobistyczne podejscie do zycia to sie mylisz i to grubo. Ale ja, majac 17 lat, za przeproszeniem gówno mogę zdziałać. Bo co zrobie? No Co?! Urodze dziecko, zatrzymam je i co? I pozwole by sie zniszczylo, skonczylo jako alkoholik na rogu najblizszego sklepu... Nie chce takiego zycia dla mojego dziecka...

witam Za żadne skarby świata nie usuwaj ciąży, bo stracisz coś naprawdę pięknego, a potem co? Zostanie tylko ból w sercu, sumienie będzie Cię dręczyć, kiedyś na pewno pożałujesz swojej decyzji... Jest tyle sposobów na rozwiązanie tej sytuacji dziecko zawsze można oddać do adopcji, chociaż ja osobiście tego bym nie zrobiła. Może jednak masz kogoś zaufanego np w rodzinie wśród znajomych kto mógłby pomóc przebrnąć Tobie w tej sytuacji? Przemyśl sobie wszystko na spokojnie.. Znam kilka dziewczyn które w ostatnim roku szkoły urodziły i wychowują dzieci, uczęszczają do szkoły i jakoś dają sobie radę. Wierzę w to, że też byś sobie z tym poradziła.. A co do ojca dziecka powinnaś szczerze z nim porozmawiać powiedzieć o tej całej ciąży jaka jest sytuacja. Mów śmiało o tym, co czujesz i powiedz, że dziecko jest czymś pięknym... Mam nadzieję, że podejmiesz mądra decyzję