boję się życ...........................

...boję się życ, nie mam odwagi realizowac swoich marzen, przed wszystkim sie cofam, wole unikac trudnych sytuacji niz stawic im czola, nie uczestnicze w życiu tylko je obserwuje z boku, czuje się jak pasazer na stacji który wiecznie czeka na pociąg a kiedy ten się zjawia boi się wsiąsc i pozwala by odjechal bez niego, wciąz to samo....Skąd brac odwage? Przypuszczam że za 20, 30 lat nadal będe czekac na tej samej stacji....

masz moze na imie Angelika?

nie, a dlaczego pytasz?

a ja balam się żyć, a teraz boję się mniej,bo po próbie samobójczej dostałam fajne leki, i je biorę, i jak bardzo nienawidziłam życia tak teraz je akceptuję, bo póki co, jest spoko, a ty jak chcesz tak stać na tej stacji, to sobie stój, a jeśli wołasz o pomoc, to porozmawiaj z kimś bliskim, idź może do psychologa , tylko takiego prawdziwego a nie np. absolwenta pedagogiki , który się uważa za nie wiadomo kogo i szkodzi ludziom a nie im pomaga i jeszcze kasę ściąga, albo do psychiatry, zależy co i jak bardzo ci dolega, opowiedz tu na forum co ci tak ucieka, co się dzieje, czemu nie korzystasz z życia , tylko przepuszczasz je biernie przez palce, chętnie poczytam

jak to mowia: kto walczy, czasem przegrywa, kto nie walczy, przegrywa zawsze.

przez palce mialo byc tam u gory

własciwie dotyczy to każdej sfery życia, ogólnie mam mnóstwo problemow, powinnam sie wybrac do psychologa ale wciaz nie mam odwagi, wiele razy pisalam na tym forum o różnych moich problemach, teraz nie mam juz nawet siły o tym ponownie opowiadac, wiem tylko jedno chcialabym zakonczyc tą męczarnie....

szkoda, ze dla każdego słońce nie święci tak samo :-(

no ja rozumiem, że z jakiegoś powodu jest ciężko, ale nie poddawaj się tak zupełnie, bo nie warto, idź proszę do dobrego psychologa, nie odkładaj tego, bo rozumiem, że skoro pisałaś , to twoje problemy trwają już dłuższy czas, więc wątpię, czy sama się podniesiesz, nie zostawiaj tego, powtarzam, bo ja też kiedyś odkładałam zajęcie się sobą na potem, a doszło do czego doszło, że gdyby nie mój tata, to bym tu teraz nie siedziała i nie pisała, nic bym nie robiła... to poszukaj psychologa , proszę cię o to

mam to samo ile masz lat?:-o