Nienawidze życia

Nawet nie chce mi się rano budzić. Żyję w cieniu młodych, pięknych i zdolnych, na próżno staram się być kimś. Nie mam prawdziwych przyjaciół, otaczają mnie sami toksyczni ludzie. Rodzice żyją swoimi sprawami, nie interesują się tym, co robię, a jak coś jest nie po ich myśli, przeklinają, że nic ze mnie nie wyrośnie. Straszę odbiciem w lustrze i nigdy nie miałam chłopaka. Mam niby pasję i plany, ale już sama nie wiem, czy jest sens o coś walczyć, skoro nic mi się nie udaje :/ Ogólnie to czuję się jak nieudacznik i nie mogę dostrzec w sobie kogoś wartościowego :(. Chętnie pogadam, jeśli ktoś ma podobnie...

Moim zdaniem, po pierwsze nie powinnaś rezygnować ze swoich planów. Z czasem poznasz chłopaka, któremu będzie na Tobie zależeć. Myślę, ze powinnaś być bardziej otwarta, tym bardziej poznasz nowych ludzi. Znajdź sobie jedną, prawdziwą przyjaciółkę z którą będziesz mogła o wszystkim pogadać.