Boicie się podejmować decyzje??

chciałabym żeby wypowiedział się ktoś kto ma to samo, to samo czuje.. A ni żeby zjechać, wyśmiać. Łatwo kogoś wyśmiać jak się go nie rozumie. Mam 20 lat jestem dziewczyna. wszyscy mowia do mnie dojrzej juz itd. Boje sie isc do pracy, boje sie wyjechac na studia( chce tylko w poblizu), do miasta w Polsce, a co dopiero jak moj chlopak chce za granice. Kocham go ale sie boje ze moje zycie sie zmieni, ze trzeba zaczac byc doroslym, zaluje ze skonczylam juz szkole, chcialabym przez kilka lat jeszcze chodzic. Nie moge juz z rodzicami w domu (bo chca mnie wyrzucic, ciagle narzekaja i kaza mi sie wyprowadzac), ale z 2ej str nie3 chce sie wyprowadzac. Boje sie podejmowac jakie kolwiek decyzje, chocby kupno jakiegos glupiego tel. a co dopiero wspolna przyszlosc z moim chlopakiem (ktory najchetniej juz by ze mna zamieszkal i wzial slub, niby mu przytakuje a w glebi duszy mysle zebys stalo sie to jak najpozniej. Czy boicie sie doroznac? umiecie podejmowac sami decyzje?

Nikt nie ma takiego problemu?:(

Nikt nie ma podobnego problemu

niestety taka jest naturalna kolej rzeczy....

ech:( nikt mnie nie rozumie:(

ja mam podobnie..to znaczy ja mam dopiero 17 lat,ale i tak czuje,że lata za szybko uciekły,że powinnam być młodsza...boje sie osiemnastki,serio,nie chce,nie chce,nie chce

z drugiej strony chciałabym być wolna i mieszkać sama..no więc w sumie sama nie wiem

ale czego sie boisz ? porazki?

Tez chcialam byc wolna i liczylam czas do 18tki zeby uwolnic sie od starych... Porazki? poprostu boje sie jakich kolwiek zmian:( ze coz moze zalezec ode mne( ze zrobie cos le i bede zalowac:( jak mam podjac choc najblahsza decyzje to tak sie denerwuje ze az brzuch mnie boli, a to blahostki, jak kupno tel, a co jesli chodzi op prawdziwe zycie. np wyjechac za granice, czy nie?

Tak, bo co się nie zdecyduję, to na największe gówno z możliwych :O

i tez tak mam ciagne 2 kiery w moim dupnym miesicie a wolalabym wyjechac boje sie

musisz nauczyc sie podejmowac decyzje, to w życiu bardzo ważne. równoczenie z tymi decyzjami musisz wiedziec ze za kazdą decyzję ponosisz odpowiedzialność. i chyba z tym masz problem..? zacznij od drobnych decyzji, takich jak np. kolr włosów, czy przeznaczenie kieszonkowego..to powinno ci pomóc, cóz takie jest zycie..chyba w dzieciństwie mama wybierala ci zawsze ubranko i mówila co zjesz na śniadanie i jak sie uczeszesz...tak potem bywa..powodzenia! mozna naprawde być szczesliwym z ponoszenia odpowiedzialności za własne zycie i byc z tego dumnym!