''Nienormalny'' sen

Mam problem, na początku pare miesięcy cierpiałam na bezsenność, teraz natomiast od paru miesięcy budzę wciąż moją współlokatorkę,gdyż prawie codziennie podczas snu, wykrzykuję jakieś niedorzeczne rzeczy,lub poprostu krzyczę,jęczę, drapię ścianę, zgrzytam zębami, szarpię się na łóżku itd. Myślę,że to może na tle nerwicowym,ale nie wiem za bardzo co zrobić.

http://pl.wikipedia.org/wiki/%C5%9Awiadomy_sen

masz po prostu pasozyty ukladu pokarmowego.

może to nie to, to co w linku podałeś ale jeśli chodzi o świadomy sen, to udało mi się uzyskać ten stan, kiedy mnie irytowały sny, w których nie mogłem nic zrobić w sumie to rzadko kiedy pamiętam sny ale świadomy sen jest czymś pięknym

nerwicę się leczy,bo to raczej nerwica

Ja zanim się dowiedziałam, że istnieje pojęcie "świadomego snu" właśnie coś takiego przeżyłam. Irytowały mnie i męczyły sny o labiryncie - biegnę nie mogę znaleźć wyjścia, duszę się, lub ktoś mnie goni choć go nie widzę. Dręczyło mnie to i często myślałam w dzień o tych snach. I raptem którejś nocy w trakcie snu uświadomiłam sobie, że to sen i mogę wyjść z labiryntu bo tak chcę i zrobić coś innego. Niesamowite uczucie. Choć wcześniej jakbym usłyszała o "świadomym śnie" to bym wyśmiała za bajanie o parapsychologii. Skoro autorka ma problemy ze snami, choć ich nie pamięta - co może być problemem, to może warto zastanowić się nad technikami kontroli snu.

ja za szkolnych czasów nieraz uciekałem przed kimś przebierając nogami w łóżku i te uczucie, że próbujesz biec i nie możesz, że jest tak ciężko innym razem mama sie mnie dość często pytała kogo ganiałem i wyzywałem przez sen, coś w stylu "chodź tu kurwo, bo ci zajebie" :)

Spróbuj się relaksować przed snem, nie zostawiać nic do przemyślania na następny dzień. Zazwyczaj zbyt wiele natarczywych myśli powoduje problemy ze snem. Sposobów może być wiele różnych: kąpiel, komedia, ćwiczenia relaksacyjne, spokojna muzyka, zależy co lubisz. Zbyt wysokie napięcie nerwowe powoduje takie reakcje o jakich pisałaś.

niektóre sny są rzeczywiste do bólu ale tak to już bywa , dobranoc wszystkim kaffeterjanom i nie tylko :)

Hehe, ja też do snów mam wyjątkowe szczęście, albo raczej nieszczęście. Przeżyłam kiedyś paraliż senny. Byłam przerażona okropnie przez kilka dni. Dopiero po jakiś 3 latach przeczytałam gdzieś przypadkiem naukowe wyjaśnienie i kamień mi spadł z serca, że jestem normalna.

Problem w tym,że od czasu gdy to wszystko się pojawiło nie pamiętam, zupełnie nic z moich snów, oprócz jednego, śniło mi się,że biegnę do taty podzielić się z nim słodyczami. Był to raczej szczęśliwy sen. Problem w tym,że od roku tata nie żyje,ale myśle,że w miare sobię z tym radzę. Może moje nocne przeżycia są odzwierciedleniem tego,że może jednak sobie nie radzę?