psychopsychodeliki

Zjadłom krzesło, zjadłom, drewniane niemyte, ale dobre, zasłużone, skrzypiące dźwiękiem styropianowym, ale dobrze. Dobrze skrzypiące. Wszystko odeszło, zostały tylko wióry i dżazgi na dywanie. Dywanie flanelowym, pokojowym, milczącym. Na którym stał zdenerwowany toster. Toster, biały. Biały jak śnieg, ale zdenerwowany. A śnieg nie może być zdenerwowany, spokojny jest. Ale toster zdenerwowany, bardzo. Pusty stoi wieki całe, nikt się nim nie przejmuje, smugi kurzu go przykrywają, wypalając powoli biel, na której poświata światła się dawnymi czasami odbijała jak światło od lustra rzeki, albo światło od światła.

To pogadaj z nim i uspokoj go jakoś. A krzesłu się należało wkurzajace było.

eee tam sie przejmujesz..... ja zem zjodla pol stolu.i teraz je trawie.

Rozplatałem kosz wiklinowy zielony był i łozina z którego był robiony jeszcze wczoraj nad stawem ptasim trelem kląskała a dzień wschodzący chylił się ku kolejnemu wschodowi porannie ciągnąc poorany wieczornie kastet gwiazdzistego nieba na którym senne makatki wyszywała snująca pajęczą nić przedsenność przebudzenia :)

:D:D:D

Weź zmień dilera bo Ci chłam sprzedaje.

Łykać krochmal i wmawiać sobie iż to biały nektar z ptaszka:D:D:D:D

poezja ludowa

krochmal czy nie krochmal ---samopoczucie poprawia:D:D