smutek

zastanawiam się nad pewną sprawą a z nikim w realu nie mogę o tym porozmawiać bo od razu biorą mnie za idiotkę ostatnio zastanawiam się nad sobą dlaczego z nikim nie potrafię nawiązać bliskiej więzi i doszłam do wniosku że ludzie się mnie boją chyba dlatego że nie potrafię się uśmiechać a właściwie prawie zawsze jestem smutna ale odkąd pamiętam zawsze taka byłam od dziecka tylko teraz w dorosłym życiu to zaczyna przeszkadzać w relacjach z ludźmi osoby w moim otoczeniu nie rozumieją że taka jestem i co dziwne lubię ten mój ,,smutny świat" ale najgorsze w tym wszystkim jest to że są sytuacje w których muszę udawać szczęśliwą radosną a to dla mnie jest takie trudne uśmiech sprawia mi niemal fizyczny ból nie zadreczam nikogo swoimi problemami nikogo nie zmuszam do mojego towarzystwa a ludzie uważają mnie za osobę która sama nie wie czego chce..............

Ja nie lubię notorycznych smutasów, co nie znaczy, że się ich boję.

właśnie chodzi o to że ludzie nie lubią smutasów i wcale się im nie dziwię tylko zazwyczaj chcą znać powód tego smutku tylko co zrobić jak tego powodu nie ma a człowiek mimo to nie potrafi się uśmiechać a musi to robić tylko po to by nie psuć nastroju innym.........

No nie wiem. Może satanistom podoba się zachmurzona aparycja

nie zależy mi na tym czy ktoś mnie lubi czy nie czy komuś się podobam czy nie zależy mi tylko na tym żeby ludzie zrozumieli to że tak jak są ludzie grubi i chudzi wysocy i niscy tak też są ludzie weseli i smutni z wysokiego nikt nie zrobi niskiego człowieka a dlaczego smutaska ktoś chce przerabiać na wesołka

Więc dlaczego smutasz, dziewczę?

taka twoja natura widocznie ! nie patrz wiec na innych badz sobą :) mam taką koleżankę jest dobra uczciwa i zawsze smutna i małomówna ale ją lubię :)

inni mówią na nią mumia :-O ale nie znają jej bliżej to tylko pozory,ma taką mentalność ale super z niej osóbka :)