Czy to depresja? :(

od 3 lat nie jestem już tą samą dziewczyną co kiedyś. szczęśliwą, optymistyczną, zawsze uśmiechniętą, z ochotą na życie. odkąd rozstałam się ze swoją klasą i wpadłam w inne towarzystwo, moje szczęśliwe życie zaczęło się kruszyć... kontakt z przyjaciółmi urwał się, jak zasięg, a ja zaczęłam nie być sobą do końca. znalazłam swoją grupkę, ale to nie było już to, kiedy powiedziałam jednej z dziewczyn tajemnicę, to za chwilę wiedziała o tym cała grupka, śmiejąc się ze mnie! czasami wyzywali mnie, nie lubiliśmy się za bardzo, ale udawaliśmy takich przyjaciół, żeby nie zostać sami jak palec. na codzień żyliśmy w kłamstwie, dla mnie to było okropne. mówiliśmy sobie straszne rzeczy, przez nich dostałam miliony kompleksów, które dotąd są moją zmorą. przez nich stałam się nieśmiałą, strachliwą szarą myszką, boję się wszystkiego. nie chodzę uśmiechnięta, trudno mi z kimś rozmawiać, krepuję się, jestem zawsze sztywna jak idę po korytarzu, bo czuję oczy wszystkich na sobie! nie widzę w sobie ŻADNYCH, ale to ŻADNYCH zalet!!!! same wady!!!! nie przepiszę się do innej klasy, bo teraz to ja mam tyle kompleksów, że nie dałabym tam rady, a w obecnej klasie mnie znają............ ta nasza grupka "przyjaciół", tylko ja sobie zdaję sprawę z tego, jaka ona jest fałszywa! bo jets nas niby 6, ale...... ale jak jesteśmy jakoś podzieleni (np., że 1 i 2 dziewczyna są razem, 3 i 4 jeszcze razem gdzieś i 5 i 6, to obgadują siebie, jak to oni ich wkurzają, ale kiedy już 3 i 1 bd razem to obgadują 2 i 4, 5 i 6. i to jest właśnie to. nie wiem jak to wytłumaczyć prościej, bo chcę zachować trochę anonimowość :P bo to dla mnie krępująca sprawa. czy ja wpadłam w depresję? co ja mam robić, żeby powrócić do bycia sobą, bo narazie NIE POTRAFIĘ być sobą w żaden sposób, bo chcę być fajną, udać kogoś, żeby wzbudzić w kimś myśl, że jestem fajna, jak inni..