Śmierć-przeczucie,ból

Wczoraj zmarł moj wujek. Miał 82 lata.W marcu czuł sie jeszcze dobrze lecz wtedy wykryto u niego raka płuc.Przez te kilka miesięcy tak strasznie sie pogorszyło,że nie był w stanie nic samodzielnie zrobić,nie chodził,nie jadł sam,nie wstawał nawet z łózka,często nie mógł nikogo poznać. Był w hospicjum.W piątek go odwiedziłam,nawet jeszcze cos powiedział.W niedziele już miał tak straszny kaszel,dusił sie,nie mógł nic powiedziec.Było mi go tak strasznie szkoda,gdy odchodziłam widziałam w jego oczach ten smutek i ból,wuja mnie poznał powiedział tylko moje imie.Czułam że to nasze pożegnanie. Wyszłam z pokoju ze łzami w oczach.Ta myśl jak sie męczy nie dawała mi spokoju poki nie zasnęłam.W poniedziałek było ładnie,po południu zrobiła sie burza.Wciąż myslałam o wujku,czy zdąże sie jeszcze z nim zobaczyc?Od samego rana miałam złe przeczucia,nawet powiedziałam o tym mamie.Po godz.18 poszlam do łazienki umyć ręce.Poczulam silne ukłucie w palec(nie wiem od czego) i pierwsze co przyszlo mi do głowy-wuja.Po kilku minutach zadzwonił tata-wujek nie żyje. Był chrzestnym mojej mamy...mnie traktował jak własną córke,nie miał dzieci.Codziennie go odwiedzałam od najmłodszych lat. Teraz nie wiem co ze sobą zrobic?? Jestem na tabletkach bo inaczej wciąż bym płakała,choc i teraz jest ciężko.Staram sie o tym nie mysleć. Każda myśl o wujku równa sie litrowi łez. Nigdy w życiu nikt mi tak bliski nie zmarł. Nie wiem co robić...

Wspołczuje Ci bardzo, wiem co teraz czujesz... Czas leczy rany, pomysl sobie, ze teraz bedziesz miala kogos, kto tam na gorze nad Toba czuwa i usmiechnij sie do niego bo na pewno nie chcialby widziec Cie smutnej. Trzymaj sie mocno

dziękuje... mysle tak cały czas