Miłość robi z człowieka debila...

Zaczynam mieć dość tego, że kiedy się kłócimy to ja jestem stroną, która stara się wszystko załagodzić, nieważne czy to on zawinił czy ja... On przeważnie strzela focha i muszę go uspokajać, chociaż przeważnie mam ochotę powiedzieć, żeby spadał na drzewo, ale boję się, że wtedy już się nie pogodzimy. Na co dzień jestem zupełnie inna, w dupie mam fochy innych ludzi, ale z nim tak nie potrafię. Czuję, że jestem przy nim tą słabszą psychicznie stroną i że on ma nade mną jakąś dziwną władzę...

Czy nikt nie ma podobnych odczuć odnośnie swojego partnera/partnerki?

doskonale wiem o czym piszesz. kiedys gdzies przeczytalam ze ''wladze'' w zwiazku ma ten kto mniej kocha. u mnie sprawa wygladala tak, ze nawet jesli byla klotnia nie z mojej winy to facet tak potrafil obrocic sytuacje, ze to ja czulam sie winna... i jeszcze go przepraszalam, zeby wszystko zalagodzic... zwiazek powinien byc partnerski, a nie na zasadzie udowadniania sobie wladzy

ja tak mam... on znowu teraz zerwał ale wciąż utrzymuje kontakt a ja nie potrafię się wyzwolić. kocham, rozmawiam i jestem zawsze dla niego oparciem... byliśmy ze sobą osiem lat... to tak boli, chcę z nim być ale czy za wszelką cenę? :(

Aguś jestem w podobnej sytuacji....

Ja z moim właśnie jesteśmy w trakcie kłótni. I to ja próbuję jakoś nawiązać kontakt. On jest obrażony, ja mimo że uważam, że nie ma powodu to cały czas mu coś wyjaśniam, tłumaczę, a on zamiast dążyć do załagodzenia sytuacji jakby celowo zmusza mnie, żebym się przed nim płaszczyła..Czasami nie mam już siły, ale nie chcę go stracić...

Igriana86 trafiles w dziesiatke- strach przed tym ze go stracisz, nawet jesli on popelni jakiś bląd do ktorego nie bedzie umial sie przyznac to wkoncu Ty zwalisz wine na siebie... przyjmiesz wszystko na siebie tylko po to, zeby sie pogodzic, zeby znowu bylo dobrze...

Agus,hmm, ja uczestniczylam w topicu rozstanie, gdzie pameitam za sie rozstalas i cierpialas jak wiele innych osobek po rozstaniu , a tutaj piszesz ze znowu byliscie razem i znowu sei rozstaliscie...jak to sei stało?

To nie miłość robi z człowieka debila, a on sam.

Na przyszłość-nie dać się sprowokować do kłótni, no chyba że była z Twojej winy ;p facet strzela focha-to niech sobie strzela, co Cię to obchodzi? Zamiast z nim walczyć, proponuję po prostu olać temat. Nie daj się wciągnąć w kłótnię, nie płaszcz się przed nim ale też nie każ mu spadać itp..bądź obojętna. Aha-o co w ogóle się pokłóciliście?

mialam tak samo...stare czasy:)

no stało się, po prostu, nie mogliśmy bez siebie żyć... Ale znowu kłótnie o duperele i brak rozmów, doprowadziły do rozstania... Teraz jestem już zła i nie załamałam się jak wtedy... może dlatego że się przyzwyczaiłam?... ale cały czas jesteśmy w kontakcie, kilka kwestii sobie wyjaśniliśmy, zaczęliśmy ze sobą rozmawiać bardzo szczerze... nie umiem odciąć tej pępowiny :/

I znowu wszyscy mówią - odpuść sobie, nie jest tego wart a serce swoje... :(

pewnie czujesz odpowiedzialność za jego uczucia i emocje...

Obraził się, bo nie mógł się do mnie dodzwonić kiedy rozmawiałam z kolegą. Jest strasznie zazdrosny. Tłumaczenia nic nie dają. Bardzo chciałabym umieć być obojętna, ale boję się, że on wtedy się pierwszy nie odezwie. I co wtedy?

Wlasnie przez takie zachowanie go tracisz.On wie ze moze zrobic z toba wszystko a ty jeszcze go przeprosisz.Jedyne co mazesz zrobic to nie lagodzic niczego, jeszcze mu powiedziec zeby sie odpier......il. To zwykle dziala jak potezny kopniak w dupe i on sam do ciebie przyjdzie. Pisze prawde-wyprobowany sposob Role moga sie bardzo latwo odwrocic...

autorko, zapamiętaj jedno: nie jesteś jego mamą, ani opiekunką, tylko PARTNERKĄ. a partner to ktoś o równych prawach i obowiązkach etc. zresztą sama wiesz. :) niepotrzebnie mu ustępujesz, czasem musisz tupnąć nogą, żeby wzbudzać szacunek i żeby nie wlazł Ci na głowę :D

To przestań mu tłumaczyć, skoro to nic nie daje. Nieźle Cię chłopak ustawił, skoro płaszczysz się przed nim ze strachu, że Ci zwieje...

Kurcze, jednak to forum czasem się przydaje :) Wiecie, najgorsze jest to, że ja jestem raczej silną babką. W pracy na przykład nikt mi na głowę nie wchodzi, ale z nim tak nie potrafię. Spróbuję się nauczyć. Może się uda.

Nie sprobujesz tylko to zrobisz.Bo jak nie to on bedzie cie mial gdzies, zero szacunku i przy pierwszej okazji gdy pozna inna to i tak odejdzie.Z nudow, z powodu tego, ze go nie fascynujesz.Faceci nie lubia plaszczacych sie, zakochanych za smierc kobitek...

Mam podobnie, a wlasciwie to mialam. Roznica jest taka, ze on jest moim mezem od 2 lat i nie jest juz tak latwo zamknac drzwi z drugiej strony. Do niedawna bylam w stanie wejsc mu po paluszku w d...., przepraszalam za kazda "jego wine" bo w kolko odwracal kota ogonem, a ja go "malo w ramki nie oprawilam". Dmuchalam, chuchalam na ten zwiazek jak porabana. I nie wiem jak, ale cos we mnie peklo. Cos sie we mnie zmienilo. Tak jakby cos w srodku mnie krzyknelo "dosyc tego". Jestes mloda, ladna, madra kobita i nie mozesz dawac tak po sobie jezdzic! I teraz az mezulkowi szczeka opada i przewaznie leci do garazu bo brak mu argumentow. Miny robi jakby nie mogl uwierzyc, ze mi w koncu "Jaja Urosly". Nie dam soba pomiatac, nawet maz nie ma do tego prawa! A jak sie nie podoba to nic na sile!

Mam nadzieję, że też mi się tak w końcu uda :) Piszecie o tym, że on przestanie mnie szanować, ale niestety nie to jest najgorsze. Czasami wydaje mi się, że ja sama już się nie szanuję, zdarza mi się sobą pogardzać, a to już jest naprawdę nie do zniesienia.

uuu to niedobrze. Zatrzymaj się dziewczyno póki nie jest za późno. Szacunek do samej siebie to podstawa.

Musisz odnalezc swoje poczucie wlasnej wartosci, bo wyglada na to, ze gdzies ci sie zawieruszylo. To nie jest proste, bo sama do dzisiejszego dnia mam z tym problemy. Pracuje w miejscu publicznym i to chyba plus, bo za kazdym razem jak otrzymam jakis komplement od obcego faceta, to utwierdzam sie w przekonaniu, ze nie jest ze mna przeciez zle, a moj "pan" nie jest pepkiem swiata i jak nie bedzie mnie szanowal, to znajdzie sie taki co bedzie. Nie spedze zycia w meczarniach, nawet z milosci. Zyje sie raz!

Jutro wieczorem się z nim spotykam, a dokładnie za 26 godzin (liczenie godzin - kolejny objaw mojego uzależnienia). Zobaczę co on powie, a jeśli dalej będzie się boczył to jak Boga kocham wstanę, powiem "rób co uważasz, jakby co wiesz gdzie mnie znaleźć", i pójdę sobie w cholerę....

"Miłość robi z człowieka debila ..." jeśli człowiek sobie ma to pozwala, to robi!!!! Nawet malutkie dziecko zrobi z Ciebie debila, jesli mu na to pozwolisz, a co dopiero facet

EmKaK ale to znaczy ze przed slubem chyba tez tak było, nei przeszkadzało ci to? To potem faceci mowia ze kobiety się zmieniają po slubie:)

. kiedys gdzies przeczytalam ze ''wladze'' w zwiazku ma ten kto mniej kocha Swiete słowa!!!!!!!:) :o

U nas to ja mam władzę :O i wcale nie jest mi z tym dobrze, bo jak czasami myślę co wyprawiam to cholera jasna mógłby mnie tak kopnąć w dupę żebym się w porę obudziła :O nie jest tak,ze karzę mu przepraszać itd. Ale o byle gówno się wściekam. A on ma złote serce. I anielską cierpliwość. Ech

Miłość to zmiękczacz mózgu, powoduje iż stajemy się radosnymi naćpanymi endorfinami łatwowiernymi kretynami z optymizmem godnym karalucha atakującego lokomotywę. Tak więc zgadzam się z tezą iż miłość czyni z człowieka debila.