.od bulimii do anoreksji

tak to chyba mogę nazwać nie ? tak moge nazwac moj nowy niekoniecznie udany - rozpoczynajacy sie etap. postanowilam i doszlam do wniosku ze coraz mniej jedząc nie bede miala moze tak wielkiej ochoty na tego zwrócenie . Od dzis zaczęłam . Moje uczucie głodu oszukuje tym , iż ciągle pije sobie herbatke . Na sniadanie będe jadła mniej wiecej grahamke jedną czy dwie - i potem po południu serek może jakiś z owsianymi płatkami i o 18 też coś tam przekąsze . A mniej więcej herbaty postaram sie przynajmniej - dziennie - około 3litrów. Poczuje głod ? - zrobię sobie herbate i tak w kółko . To chyba lepsze niż ciągłe wymiotowanie ? Wolę nie ryzykować , gdyż często po zmuszaniu się - pęka mi naczynko z powodu wysokiego ciśnienia w gałkach i można oślepnąc od tego więc sami widzicie. To wszystko jest chore wiem . ale nie mam innego wyjścia Może sie uda i chociaż nie będe już zwracać - zmuszać się do zwracania .

a ile ważysz ?

widze ze poczatkujaca jestes..... powiem ci tak, bulimiczki zawsze albo czarne albo biale nie ma nic po srodku. nie potrafie za chlere nauczyc sie jescnormalnie, alboe wpierdalam albo sie glodze. to sie przeklada na wszystkie sfery zycia. albo czarne albo biale

nie mam nadwagi czy coś od 3 lat mi dolne partie ciała przytyły - tzn. UDA , pupa :( no i łydki i od tamtej pory moje zycie sie zamienilo w koszmar nie podoba mi się moja sylwetka ! te udziska :( cellulit niesamowity! nie wiem nawet kiedy zdazylam przytyć :( nie akceptuje samej siebieie nienawidze siebie w takim ciele BMI ok. 20

no ja ost nawet jak zjadłąm malusieńki kawałeczek ciasta ( z 2 cm na 2 ) to zwróciłam ..

dziewczyny a nie pomyslałyscie zeby sie leczyc? Ja przez 4 lata chorowałam na anoreksje, raz było lepiej raz gorzej.,ale same z tego nie wyjdziecie. Chociaz pewnie macie tak, ze nie chcecie z tego wyjśc, bo myslicie ze jesli bedziecie zdrowe- to bedziecie grube. Ja przepłaciłam to zdrowiem,operacją, powaznymi problemami w zyciu i chociaz wydawało mi sie wtedy ze moge byc szczesliwa tylko wazac 40 kilo, to z perspektywy czasu to były najgorsze lata mojego zycia

a zdrowa juz jestes całkowicie ? i ile teraz ważysz ? przytyłas bardzo po chorobie ?

ja boję się komukolwiek o tym powiedzieć . mój brat o tym wie ale on tego na powąznie nie bierze chyba . i może to i lepiej. Mamie sie boje powiedzieć bo nie wiem co by mi zrobiła . Nie chcę aby prze ze mnie cierpiała i się martwiła :( i tak wiele problemów jej stwarzam

przytyłam, po portsu wyszłam z niedowagi, a miałam sporą. Teraz moje BMI jest na granicy minimum wagi prawidłowej, od kilku lat. Wiem co to znaczy strach przed przytyciem, ale ratujcie sie dziewczyny poki mozecie. Nie bede tu nikogo umoralniać bo i tak zrobicie swoje, nie dajcie sie tym okropnym chorobom.

fernana powiedz komukolwiek, moze jakis pedagog w szkole albo po prostu psycholog, masz 18 lat? rodzice czesto nie rozumieją tego porblemu i uwazajaą to za fanaberie jakieś, tak jak było na poczatku u mnie.

tak , wlasnie dlatego sie boje mojej mamie powiedzieć o tym , bo ona tego nie zrozumie :( Nie chce gadac o tym ze szkolnym psych czy pedagogiem , bo dopiero co w nowej szkole jestem i nie znam dobrze tych babek od tego. Poza tym sie przenosic będe więc nie chce zamieszania tylko zrobić . Mi już jest cięzko z tym :( więc jak pomyśle , ze może być jeszcze gorzej :( mam tego dosyć . Nie wiem co wyjdzie z tego mojego postanowienia teraz aby jeść 3 posiłki dziennie w ilości bardzo minimalnej i oszukiwać / zaspokajać głod herbata :[ ciągle myślę o jedzeniu i nie mogę się doczekać następnego dnia , kiedy to zjem na śniadanie grahamkę z serem bądź serek z owsianymi. Czuję się okropnie zagubiona i choć wiem , ze robię źle to nie umiem sobie z tym poradzić . czuję się tak jakbym już wdeptała w coś z czego nie można już wyjść i co będzie się ciągnęło za mną do końca życia . I wtedy myślę aby się zabić czy cokolwiek sobie zrobić:( Często mam takie dni , że nie wiem co ze sobą zrobić . nieraz się zdarzyło , że nawet w południe leciałam do łazienki i brałam prysznic , aby w szpitalu - jak przeżyje - nie musieli mnie od razu kąpać , gdyż miałam wbić sobie nóż gdziekolwiek , bądź podciąć sobie żyły. Nawet wymyśliłam ostatnio prostszy sposób - aby złapać ostatni oddech i nie wypuszczać - aby w ten sposób się udusić po prostu. Niedawno go wypróbowałam , lecz pomyślałam o tym , ze jeśli przeżyje to jakieś problemy z mózgiem mogę mieć ( niedotlenienie itd ) i wtedy zjebałabył sobie gorzej życie i nie tylko sobie- rodzinie również. więc zakończyłam na zsiniaczonych ustach . Chcę wrócić do normalnego życia . cieszyć się z niego . Chcę być normalna

musisz komus o tym powiedziec

jak będziesz tyle piła bedziesz miec rozciągnięty żołądek i dalej ciągłe uczucie głodu,a jak przy okazji bedziesz ciagle myslec o żarciu jak zwykle jest gdy rozum mówi nie jesc to z pewnoscią napady wrócą.jedna słuszna rada-idz do psychiatry,powiedz mu o problemie i da ci odpowiednie tabsy na zaburzenia kompulsywne i będzie ok.idz prywatnie to wizyty nie bediesz miec w papierach

a ile mniej wiecej sie placi za takie prywatne wizyty ? wtedy bym musiała powiedziec mamie :[ a ona tego nie zrozumie a jesli jeszcze bym dodała ,z e chce do psychiatry to w ogóle by tego na poważnie nie wzięła i by jeszcze gorzej był o .