Czy to jest ten jedyny????

Dlaczego relacje damsko-męskie musze być tak bardzo trudne??? Znajomość internetowa, cala masa godzin przegadanych na komunikatorze,z dnia na dzien stawalismy sie coraz blizsi, chyba bardziej na zasadzie przyjazni przynajmniej z mojej strony. Jedno , drugie , trzecie spotkanie i tak jakos bardzo szybko przyzwyczailismy do siebie , spedzaliśmy bardzo duzo czasu, i to w sposob jaki lubie najbardziej koncerty, wyjazdy nad jezioro , wakacje, morze. Mu bardzo szybko zaczelo bardzo zalezec, a ja jakos traktowalam to na pol gwizdka, caly czas go tonowalam zeby tez sie dobrze bawil i zeby nie traktowal tego tak powaznie. Niestety nie przynioslo to oczekiwanego efekty bo w niedlugim czasie powiedzial "kocham" i nie zrazalo Go to ze ja nie potrafilam tego wymówic,cały czas przekonywalam sama siebie do niego. No bo co tu duzo mowic jest naprawde fantastycznym czlowiekiem , uczynnym , przyjacielskim, szczerym chyba ma wszystkie cechy dobrego meża ale jest oczywiscie ale....Niestety troche inaczej patrzymy na świat, pojmujemy rzeczy, inne poczucie humory,inne zainteresowania,nawet inna muzyka i ta nieszczesna postawa zachowawcza do zycia. Myslalam sobie poczekam, na pewno przyzwyczaje sie do tego, zaczelam ogladac sport, sluchac jego muzyki ale gdzie w srodu cos mi mowi ze to nie jest to. Ze nie na tym opiera sie dojrzały związek.Miedzy nami jest 5 lat rożnicy, mam dziwne wrazenie ze on dązy do stabilizacji ale czy mi o to chodzi? Czy jestem w stanie przyzwyczaic sie do jego "drobnych" wad, niezgrzytajac zebami przy tym ze zlości.Zbieg wydarzeń ostatniego tygodnia sprawil ze zerwalismy ze soba.Czuje smutek,jest mi przykro i brakujemy mi Go tylko.... nie wiem, czy to jest kochanie czy przyzwyczajenie...