gdzie szukać pomocy?

Jesteśmy 5 lat po ślubie, a już nie układa nam się w małżeństwie. Nie umiemy ze sobą rozmawiać, nie mamy w zasadzie o czym rozmawiać, żyjemy bardziej jak współlokatorzy niż jak małżeństwo i nie wiem co z tym zrobić? Mąż nie widzi problemu, jemu jest tak dobrze, on zarabia, a ja zajmuję się wszystkim w domu, wychowuję córkę, pilnuję żeby starczyło do następnej wypłaty itp. Mi jednak jest z tym źle, co robić?

Ech psycholog.. tyle Ne kapuję kobiet, ani trochę - zawsze im nie dobrze, albo za mało poświęca uwagi, albo za dużo itp. Jeśli facetowi jest dobrze to znaczy że wie czego chce od życia ma poukładane i nie stwarza problemu. A autorka najprawdopodobniej ma jeszcze nastoletni mózg (może nie zdążyła się wyszaleć za młodu) , monotonia wprowadza ją w deprechę itp. Nie wiem.. mam nadzieję tylko ze moja przyszła żona, wie czego chce od życia (na razie a taką wygląda;) ) i nie będzie tak marudzić.

mi nie chodzi o żadną monotonię tylko o brak partnerstwa w związku mądralo

No cóż jak nie macie o czym rozmawiać bo w pierwszym poście chyba tak określiłaś PARTNERSTWO) to zaproponuj jakiś wspólny wyjazd, spróbuj namówić męża by zainteresował się Twoją pasją, albo zainteresuj się jego. Kuźwa tylko problem pewnie w tym że się nie chce, lepiej ponarzekać - jaka to ja nie szczęsliwa. A jak Ci to ie odpowiada to zajmij się czymś, miej jakieś hobby, pracę - nie wiem zasadź kwiaty czy obejrzyj "Majkę". I ostatnie : gadaj do męża nawijaj jak nawet przestanie:P ewentualnie pogadaj z nim o tym co leży ci na sercu - czyli o tym Twoim PARTNERSTWIE

idź do pacy - heheh tez dobre rozwiazanie:P albo poplotkuj z kolezankami:P

Mądralo- przeczytaj tytuł. Nie proszę Cie o analizę psychologiczną tylko zadałam konkretne pytanie gdzie szukać pomocy w takiej sytuacji? Myślałam o terapii małżeńskiej, ale kojarzy mi się raczej z rodzinami z alkoholizmem i przemocą.

Odpisałem już w pierwszym poście - psycholog - on skieruje Cie gzdieś dalej - najlepiej idź do niego z mężem

No i dziękuję, nie interesuje mnie twoje zdanie na mój temat, nawet Cię nie znam, więc czemu miałoby mnie to interesować

najlepiej iść razem - chociaż facetowi będzie ciężko - psycholog zawsze trzyma stronę kobiet:P

To dobrze że Cię nie interesuje - masz rację nie powinno Cie interesować (to zdrowy odruch) i nie powinaś się tym przejmować. Ale może przez chwilę się zastanowisz nad napisanymi tu słowami... ;) Bo nikt Ci źle nie życzy.

zastanawiam się nad tym już od jakiegoś czasu, ale dziękuję za dobre chęci

i jeszcze jedno laura mówisz ze jesteś 5 lat po ślubie i tak się dzieję, pomyśl co będzie za 15.... I pomyśl jak temu zaradzić, rozwiązać ewentualnie przetrwać... ale tak aby było dobrze dla ciebie, męża i dziecka.

zimny... z daleka zawiewa od ciebie pocztakujacym... ja bym na twoim miejscu spuscila z tonu, bo moze sie okazac, ze to tylko tobie sie wydaje ze twoj zwiazek jest kwitnacym, zapierajacym dech w piersiach i idealnym partnerstwem. a dla autorki dobra rada... najpierw usiadzcie razem i pogadajcie. to ze On nie widzi problemu, nie znaczy ze go nie ma. a poradnia psychologizna czy terapia malzenska nie jest tylko dla alkoholikow :) glowa do gory!!

Croklik masz kuźwa rację że mój związek jest idealnym partnerstwem:P (bo na razie 2 lata jesteśmy razem - wiec trudno o to aby było kiepsko) i masz racje że początkujący - ślub dopiero za rok:P:P:P ale na razie trzymam się tego co pisze i wiesz... kuźwa niespodzianka na razie nie mam podstaw aby się martwić o PARTNERSTWO:P moja partnerka tez nie wygląda na zmartwioną - ale czas pokaże...

Zresztą lubię poczytac takie historie - bo i może mnie w zyciu coś takiego spotka i spróbować sobie przygotować jakies sensowne wyjście - cóż analityczny umysł:P

I z tonu spuszczę wtedy gdy okaże się ze miałaś rację...

ja ci bron panie boze nie mam zamiaru przepowiadac przyszlosci ani tez zyczyc zlego. ale spuszczanie z tonu to dobre wyjscie, bo sie czlowiek czasami moze zachlysnac swoimi idealami, a przeoczyc to co moze to wszystko powalic w gruzy. wysoka samoocena jest jak najbardziej ok, ale trzeba tez miec dystans do rzeczywistosci... ot, dobra rada starszej kolezanki :)

rozważę i wezmę pod uwagę;) - ale najlepiej uczę się na własnych błędach

raczej trudno zeby sie uczyc na czyis!!

ale można;)

moim zdaniem to glupota. ale kazdy robi wedle siebie.

Co dla jednych jest głupotą dla drugich może być mądrością;) Tak było z szczepionkami i tak jest z religią. I racja każdy robi wedle siebie. Bo każdy choć podobny jest inny:P Dobra końcżę to mydło-powidło:P