ale zanim pójdę....

Wiem, że niektórzy poczytają mnie za sklerotycznego wapniaka z zajadłością rzucającego się na wszystko, co zdrowe i nowoczesne. Powiedzą, że najchętniej zamknąłbym drzwi przed tym, co postępowe i śmiałe. Że marzy mi się zatęchły, przebrzmiały Teatr. No to co? Wielu z tych „nowoczesnych" artystów zbliża się wiekiem do siedemdziesiątki, a ich długoletnie znęcanie się nad klasyką także już nieco myszką trąci.