Cholera mnie bierze >_

Zaadoptowalam szczeniaczka ze schroniska dwa tygodnie temu. Bardzo długo się na to nastawiłam [odkładałam pieniądze na "psi fundusz" aby zawsze mieć na leczenie jakby się zdarzył wypadek, szczepienia, jedzenie i cały ten kram]. Szczeniak jest uroczy i żywy, wyszłam z nim już dzisiaj 3 raz i bardzo się cieszę, że pracuję w domu i on mi towarzyszy. Rozbił mi kubki na stole, ale trudno się mówi :) Nie jest to moje pierwsze zwierzę - mam 32 lata i już udało mi się odchodować do późnej starości 3 koty, 2 myszki i jednego psa. Na chwilę obecną mam kotę 8 letnią i kundelka, świetnie się dogadują. I CO? I CHOLERA MNIE BIERZE! Rozumiem, że pani w schronisku mówi, że pies to tez obowiązki i kiedyś dorośnie. Ale mówi to i mój chłopak, i moja matka i ludzie z pracy. Że on wyrośnie, że przestanie być słodki, że leczenie kosztuje i tak dalej. Nawet jak pisałam do znajomego to podkreśllił 3 razy, że pies to nie zabawka. Czuję się jak mała dziewczynka, która psułą zabawki całe życie a teraz ma jedną droższą!!!!! Zdarzyło mi się odkładac na podróż do Kanady wymarzoną i poświęciłam fundusze na operacje mojego buraska, jak staruszkowi siadły jelita - przeżył kolejne 4 lata w szczęściu. Ale NIE! Wciąż słyszę że zwierzęto nie zabawka a odpowiedzialność. Mam zwierzątka od kiedy byłam małą dziewczynką, zawsze wszystko koło nich robiłam i z własnego kieszonkowego kupowałam jedzenie i zabawki. Jak się wyprowadziłam na studia ciężko pracowałam na zwierzaki, bo mama chciała, abym je zabrała. ALE WCIĄŻ SŁYSZĘ TO SAMO!! Zaraz wyjdę z siebie!!! AAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAA