Cudzy dziennik

Nie ulega wątpliwości, że czytanie cudzego pamiętnika, to świństwo i powód do wstydu. Ale kiedy takowy wpada w ręce matki zaniepokojonej zachowaniem nastolatki ( zwłaszcza, kiedy próby jakiejkolwiek rozmowy z dzieckiem są daremne ), pokusa okazuje się być nie do pokonania. Czy według was da się ją jakoś usprawiedliwić? Czy istnieją przypadki, gdzie takie coś jest uzasadnione?

Z przyjemnością czytam pamiętniki swoich wrogów :) bez żadnych skrupułów, a z satysfakcją... przyjaciele nie mają nic przeciwko :) chociaż ostatni raz pamiętnik przyjaciółki czytałam z jakieś 5-6 lat temu, gdyż z wiekiem się od tego rytuału odchodzi ;) osobiście uważam że pisanie pamiętnika to głupota.