20 lat w klamstwie???

Przygladalysmy stare papiery z mama, poniewaz potrzebowalysmy jednego zaswiadczenia. W pewnym momencie wyciagnelam jeden - w tytule mial napis "POSTANOWIENIE". Nizej nazwiska jakichs lawnikow, numer sprawy, imiona i nazwisko moich rodzicow, a na samym dole sprawa o "przysposobienie". Chicialam odwrocic kartke, ale matka wyrwala mi to z reki i nic wiecej nie chciala powiedziec. Czy to moze oznaczac, ze jestem adoptowana?

moze a nie musi moze masz innego biolgicznego ojca ? obstawiam jednak na tego ojca

Możliwe... ale nie bądź zbulwersowana. Ci ludzie chcieli dać Tobie normalne życie a świadczy to tylko o tym, że bardzo Cię kochają.

juz sama nie wiem co o tym myslec, matka nic nie chce mi powiedziec

Nie sadze, ze mnie kochaja, od ojca nigdy nie uslyszalam dobrego slowa, w sumie teraz mi sie wszystko zaczyna do kupy ukladac :(

o nie moge,bellik juz zawyrokowała.."ci ludzie"...nie no bellik tepoto,jak to brzmi??? idiotka z ciebie nieludzka:D

Gdyby chociaz powiedzieli mi prawde :( przeciez gdyby to byl jakis nie znaczacy kwitek matka by go nie zabrala i nie byla by taka speszona jak zobaczyla, ze go czytam

do hahahaha na początku napisałam, że MOŻLIWE a nie, że na pewno... jeśli TAK ( bo takie założenie póki co ma autorka póki co) to chyba logicznie, że użyłam stwierdzenia "ci ludzie"

Zbulwersowana napisałaś o ojcu a jakie podejście ma do Ciebie mama? Jeżeli Cię kocha ( podejrzewam, ze tak tak samo jak ojciec tylko może nie umie tego okazać) to czy robi Ci różnicę jakieś głupie DNA? Kochasz ich, oni Cię wychowali i to są prawdziwi rodzice ;)

Bellik, ojciec od zawsze mial mnie w tylku. Matka na swoj sposob kocha, ale nie o to teraz chodzi, chodzi o to, co ja teraz czuje, ngdy bym sie czegos takiego nie spodziewala, postaw sie w mojej sytuacji, jestes juz dorosla, sama niedlugo zostaniesz matka i dowiadujesz sie, ze ludzie ktorzy cie wychowali byc moze nie sa twoimi biologicznymi rodzicami. Jestem w szoku.

Powiem Ci, że ja troszeczkę inaczej patrzę na to przez to, że u mnie w dalekiej rodzinie ( siódma woda po kisielu) jest małżeństwo, które ma adoptowaną córkę. Dziewczyna jest ode mnie jakieś 3 lata starsza ( ma ok 26 lat) i nie wiem czy teraz wie, ale w każdym razie jeszcze niedawno nie wiedziała ( nie mam z nimi kontaktu więc nie wiem co tam się dzieje). Kiedyś przez to jako ok 14letnia dziewczyna rozmawiałam z moją mamą i zadawałam 100 pytań czy ja przypadkiem nie jestem adoptowana itd. Oczywiście moja mama wyprowadziła mnie z blędu ( że nie jestem :P) ale zaczęła ze mną rozmawiać. powiedziała, że swoje dziecko kocha się ot tak, jest łatwo wykrzesać z siebie tą miłość.... ale jak bardzo duże pokłady miłości musi mieć osoba, która kocha dziecko nie swoje? Ile taka osoba musi przejść przeciwności, ile musi się gryźć z podjęciem tak trudnej decyzji, jak wielką odpowiedzialność bierze na siebie biorąc dziecko, którego nie może skrzywdzić ( byłoby skrzywdzone po raz drugi). W końcu więzy krwi. Czy faktycznie są one tak istotne, by dla dziecka wychowanego w miłości ( zakładam, że rodzice Cię kochają... a przynajmniej mama) i w pełnej rodzinie ( co teraz jest wręcz rzadkością) robiły aż tak wielką różnicę??? Ja bardzo podziwiam ludzi, którzy adoptują dzieci. Jeżeli faktycznie jesteś adoptowana a Ci rodzice nie wyrządzali Ci krzywdy to kochaj ich i podziękuj, że Cię wychowali, dali Ci dom, ciepło i najważniejsze- rodzinę. To jest moje zdanie... nie musisz się z nim zgadzać

Bellik,jakim cudem ty masz tyle czasu zeby spedzac na kafe cały dzien? Masz dziecko 5 letnie, tak? To co ty leniwa babo, nie pracujesz?

Na etacie nie pracuję ( niedawno się przeprowadziłam do innego miasta i musiałam zrezygnować z poprzedniej pracy). Dziecko chodzi do przedszkola a ja sporo czasu spędzam na kompie bo przez neta można powiedzieć... pracuję za darmo ( znaczy robię coś co bardzo lubię a wiąże się to waśnie z siedzeniem przy kompie no i kafe mam przy okazji włączone ;P) Miło, że ktoś aż tak interesi się moim życiem :D