Nie mam sił by żyć...moja historia

to w sumie miłosna historia ...żałosne? jestem ładna młoda wszystko przede mną... ale pokochałam pewnego chłopaka, on mnie też bylismy razem okolo 1,5 roku...mielismy byc razem na zawsze, ale zazdrość niszczyla nas...w koncu zerwałam z nim...od pół roku nie jesteśmy razem w międzyczasie parę razy wydawało mi sie że to już, że zapomniałam, że jest dobrze, ale teraz dzisiaj znowu mnie naszło i tak od kilku dni, płacze, nie jem,nie mam na nic ochoty, nie chce poznawać innych facetów, tak bardzo go kocham, zrozumiałam moje błedy...kilka miesiecy temu chciałam wrócić ale on mi powiedział że nie chce teraz zwiazku...nie bede wiec już sie kajać...mam nadzieje że szybko umrę... bo wiem teraz na 100% że nawet jak kiedys bede miec meza rodzine...to zawsze bede myslec o tym chlopaku... tyle chwil...to byl moj ideał...on mnie tez niby kochał, dał pierscionek, planował przyszlość...i co ? nagle przestał kochac? :(

teraz ci sie tylko wydaje, że zawsze bedziesz pamietac o nim, jak tylko bedziesz szczesliwa przy boku innego, ktory cie bedzie kochal i wspieral, to nie bedzie ci nic wiecej do szczescia potrzebne. zobaczysz, pozniej tylko moze bedziesz wspominac jak to bylo z tamtym ale zapomnisz z czasem...

nie gniewaj sie...ale nie wypowiem sie choc jestem tu 24 H

a ja patrząc z perspektywy czasu powiem ci tak: przykrym jest żyć bez ukochanego faceta. ale skoro sytuacji nie da się zmienić to się nie zadreczaj. żaden mężczyzna nie jest wart tego, by popadać przez niego w depresję i się wykańczać.

haha ch*ja! wymyśliłam te historie :D:D nabraliście się frajerzy!!

nie podszywaj sie. dzieki za wsparcie, z drugiej strony myśl o nim dodaje mi otuchy, myślę że nie wszyscy faceci to świnie, że przydarzyło mi sie coś cudownego w życiu i że nie doceniłam

dziewcze... na świecie jest mnóstwo facetów ... byle jakich , pospolitych i żadnych, miałam podobną sytuację, też nie jesteśmy już razem, parę razy probowaliśmy już ale nie wychodziło, teraz ja mam kogoś i on też kogoś ma, ale nie jest jak kiedyś. Można się przyzwyczaić, ale wspomnienia pozostają i porównania rownież... glowa do góry i do przodu... dasz rade!!!