Jak odbić się od dna?

Wiem, że to nie gabinet psychologa, ale do niego już chodzę. Powiedzmy, że wiem co powinnam robić (tak myślę), ale wciąż nie mogę 'przekroczyć tego progu', ciągle wchodzę w rolę męczennicy-ofiary, dziecka, które wciąż ma nadzieję, ze ktoś cudowny pojawi się jej w jego życiu, przytuli, weźmie na kolana, ukoi i wszystko zmieni się na lepsze...jak w bajce. Pisze to 24-letnia kobieta, chyba brzmi żałośnie...

chyba tak

nie jest jestes sama...sa nas tysiace...ale wazne jest by probowac zyc..kazdego dnia...co by nie działo sie:)

no nie :-D beata no co ty

Tylko skąd wziąć siłę, nadzieję? Echh, jestem bardzo wrażliwa i mam pesymistyczne spojrzenie na życie. Gdyby udało mi się siebie polubić i myśleć bardziej pozytywnie, wybaczyć wszelkie urazy, myślę, że byłoby lepiej. Tylko tak trudno mi to zmienić :(

deszczowa....mam tak samo przejeb....jak Ty...moze i gorzej...ale wiesz co? mam to gdzies....zycie niesie co dzien cos nowego...i tego sie trzymam....gorzej zawsze moze byc-ale lepiej tylko jak juz jest zupełnie do d.....:) anal..................:P

Właśnie chodzi o to, żeby myśleć, że może być lepiej i żeby w ogóle myśleć b. optymistycznie.

moze zatem razem sie trzymajmy tej pozytywnej wersji:)

No właśnie, ale nad tym trzeb pracować, pracować i pracować.

beata no no ja ci dam :-D łobuzie

anal....moj meil....blekitna0@op.pl....czekam zatem na konwersacje...na temat-kto tu łobuz!

blekitna razem

na czym ma polegac ta konwersacja ?

to sie okaze......łozuzie:P

ja zanikam.......powodzenia wam:P

:D Idę, a Wy możecie sobie tu pisać, branoc ;)

nie wystarczy myśleć trzeba coś robić, czymś się zająć

boje się