ADHD czy co?

Ciągle bym tylko skakała, tańczyła, podróżowała, drażni mnie, kiedy muszę siedzieć w domu. Zgromadziłam w sobie tyle energii, że już zupełnie nie wiem na co ją spożytkować. Żyję tylko wtedy gdy wiem, że mam do zrobienia coś interesującego, rozwijającego wyobraźnię. Przyziemnych spraw nie ogarniam. Cały czas nie wiem się co się dzieje, o wszystkim oczywiście dowiaduję się po fakcie, a wszystko dlatego, że mój sposób na życie jest mało realny, ukształtowany pod wpływem literatury, muzyki, filmu, sztuki itp. Nieustannie gra we mnie muzyka, rozpala od środka wewnętrzny ogień. Ludzie mają mnie za wariatkę, bo gadam do siebie i zachowuję się mało poważnie jak na swój wiek. Tymczasem taka właśnie jestem. Żywiołowa, wiecznie potrzebująca nowych doznań, przemieszczania w najdalsze cześci świata. Siedząc w domu i próbując przystosować się do przyjętych reguł, czuję, że popadam w depresję. Nie mogę się na niczym skoncentrować, duszę się. Jeśli dodam, że jestem z natury samotnikiem, to już w ogóle wyjdzie na to, że nie pasuję do tego świata, do tych wszystkich uporządkowanych systemów.

W każdym bądź razie zgubiłam się w tym wszystkim i mam dość.

wszyscy cie olali

Oczywiście wszyscy dają mi do zrozumienia, że jestem dziwna. Że nie żyję tak jak moi rówieśnicy, że mój styl bycia, osobowość to pomyłka. Najlepiej żebym zawsze słuchała we wszystkim rodziny, żebym już znalazła faceta i myślała o stabilizacji.

Nie wiem po co to piszesz chłopcze. Nawet nie masz pojęcia jak to jest.

ale masz z tym jakis problem?przeszkadza ci to w zyciu?to chyba dobrze ze masz energie ze chce ci sie cos robic..