Smierc mnie przesladuje.

Tez tak macie? Codziennie mysle jakie to zycie nedzne. Wkolo ciagle ktos umiera. A ja mam tylko jedna dusze,jedno zycie poczete w 1985 roku i drugi raz sie nie narodze kiedys tam ;/ Czuje ze spieprzylam zycie. Zmarnowalam tyle talentow drzemiacych we mnie. Czas leci. Za niedlugo 50tka. Pewnie umre niespodziewanie na zawal jak kazdy w rodzinie. I co mi z tych marnych lat? Po co robic cokolwiek jak to wszystko na marne,i tak umrzemy... Nikt o nas nie bedzie pamietal jak my o naszych przodkach. Chcialabym zyc ale to bez sensu. Bo co mi z tych najblizszych lat?

Przede wszystkim kazda Twoja decyzja ma wplyw na innych ludzi. Ci ludzie zmieniaja sie przez Ciebie. Te ich zmiany powoduja dalsze konsekwencje. to sie rozrasta jak drzewo. To ze nie widzis ztakich rzeczy, to nie znaczy ze ich nie ma. Kazdy z nas, nawet glupim zartem, moze zmienic swiat, tylko nie bezsporednio, wiec sie to zamazuje. Nie jest wazne ile zyjemy, ale co po sobie zostawimy. Chodzi o te rozmywajace sie rzeczy, jak i bardziej konkretne. Np. to ze mozesz byc czyims przyjacielem. to ze mozesz byc kims bliskim dla kogos z rodziny. A fakt ze ostatnio masz czesty kontaks ze smiercia, nie oznacza ze zaraz cie ona dopadnie, i ze nic nie ma sensu. To po prostu pokazuje nam, abysmy bardziej cenili male rzeczy, male decyzje, proste mysli. Docen to co masz, zauwaz ile razy slonce juz wstalo dla Ciebie rankiem. Nie patrz na to, ile talentow zatraconych, a ile jeszcze mozesz rozwinac. I zamiast stac w miejscu i marudzic, zrobc cos, cos dla siebie. Malymi krokami, powolutku. godzinke dziennie, pozniej poltorej. A jak sie czasem nie uda, to nic, nastepnego dnia bedzie lepiej. I tak spokojnie, do przodu.

nie przejmuj sie ja tez tak mam tyle ze mam 21 lat.