Wczoraj zmarl moj kolega.

Ludzie umieraja codziennie, wiem ze to nie jest zadna rewelacja. Ale chyba po raz pierwszy w zyciu zrobilo mi sie tak smutno na wiadomosc o czyjejs smierci. zmarl nagle, nigdy nie chorowal, serce. 39 lat. I chociaz rzadko sie widywalismy ostatnio bo wyjechal za granice, od czasu do czasu pogadalismy przez telefon, to teraz dotarlo do mnie, ze juz go nie ma, nigdy juz nie uslysze jego glosu, nie bedzie mi opowiadal swoich smiesznych historyjek i bawil mnie nimi do lez. Niby nie byl obecny w moim zyciu codziennym a jednak teraz czuje, ze czegos w moim zyciu zabraknie. Zawsze gdzies tam byl.....ehhhh

zapalilam dla Ciebie swieczke kochany.....

na pewno by mu sie spodobalo. Byl fanem Dzemu :)

nie podszywaj się gnoju!! nie wiesz co to znaczy stracić kolegę. A jak chcesz wiedzieć to zmarł na serce nagle, zazył niebieska pigułkę i zamknął oczy na wieki. Przynajmniej umarł z usmiechem na ustach czego i tobie zyczę.

mnie ostatnio zwaliła z nóg wiadomość o śmierci znajomej. Dziewczyna miała 31 lat, była pełna życia, zawsze pogodna. I nagle zmarła we śnie :( Miałam do niej zadzwonić, tak długo się zbirałąm,aż było za późno... dla X

bedzie zył w Twoich wspomnieniach. dopoki o Kims pamietamy ddotad On zyje wsród nas

w przeddzien Bzego Ciała pochowano w mojej rodzinnej miejscowosci 19 latka. swoim odejsciem dał zycie innej osobie, rodzina nim odłaczyła Go od aparutury pozwolila pobrac serce. Jego czstka bedzie zyc w KIms innym. nie znałam chłopaka ale wciazslyszy sie o odejsciu ludzi bardzo mlodych.

wiem co czujesz. 1.5 roku temu zmarł mój bardzo dobry kolega chłopak miał 25 lat. A mi dalej zdarzy się zapłakać. izi nigdy nie zapomne

oprocz tego, ze byl fanem Dzemu, byl tez bardzo dobrym czlowiekiem, pogodnym i zawsze pozytywnie nastawionym do ludzi i swiata. Nieczesto sie rozklejam ale tym razem mnie naprawde zabolalo.

http://www.youtube.com/watch?v=DHUMsNRvEIs

no cóż, wcześniej to głównie rodzice mówili, ze zmarł ich kolega, często "tak młodo" , w naszym wieku, słysząc o śmierci znajomych, uświadamiamy sobie, że nam też to grozi.

zabolało, bo nie bylas gotowa na przyjecie tej wiadomosci. gdyby chorowal, cierpial, Jego odejscie byc moze byłoby oczywiste. oswoilabys sie z ta mysla i miala czas. trzymaj sie :)jesli byl pogodna osoba, niechcial by widziec smutku na Twej twarzy :) dobranoc.

tak, rozwodka.....W pewnym wieku zaczynaja umierac juz i twoi znajomi, nie tylko babcia i dziadek czy znajomi rodzicow. Jakos nie moge ogarnac, jak to moze byc,ze ktos byl i juz go nie ma.......

śpieszmy się kochac ludzi...

wolalbym chyba umrzec jako pierwszy z mojego pokolenia :o

tak, tez o tym pomyslalam. Zawsze traktowalam to powiedzonko jako melodramatyczny banal, teraz do mnie dotarlo. Nie chce nikogo zanudzac, ja przezywam ale dla was to nic takiego bo to obca osoba, rozumiem. Ale to doswiadczenie pobudzilo mnie do rozmyslan nad zyciem, choc dotad myslalam, ze jestem oswojona ze smiercia. Szczegolnie trudno sie pogodzic ze smiercia osoby, ktora przeszla w swoim zyciu wiele i starala sie je zmienic na lepsze i dobrze jej szlo. Osoby, ktora zaczela sie na nowo cieszyc zyciem i powoli sobie je ukladac. I na pewno nie miala zupelnie ochoty go konczyc.

a dodatkowo, ten kolega byl jedna z takich dla mnie osob, (moze wiecie o czym mowie), ktora byla dla mnie autorytetem. Kiedy bylo mi zle i nie dawalam sobie rady z wlasnym zyciem, przywolywalam w myslach jego osobe i historia jego zycia napawala mnie optymizmem. Byl jakby czescia mojej wlasnej tozsamosci, dawal mi wiare w ludzi, wiedzialam ze jest ktos, kto postrzega swiat w podobny do mojego sposob. Nagle nie ma. I czlowiek zaczyna sobie zdawac sprawe z tego, ze tak naprawde jest coraz bardziej sam.