nie widze w tym sensu.

zacznijmy od poczatku: mam 18 lat, mieszkam na wsi, okropnej , małej zabobonnej, wsi. przed chwileczką zaczęly się wakacje, a mnie już przeraża wizja ogronej nudy. mam grupke przyjaciół, ale wszyscy wyjeżdżają gdzieś, moi rodzice są zacofani do granic możliwości. są rolnikami i to jest ich cały świat. ponadto ojciec jest alkoholikem, w domu są cały czas kłótnie. moja matka jest nieporadną, niepotrafiącą sobie samemu poradzić kobietą. w przyszłym roku mam mature, ponoc już w wakacje mam się do niej przygotowywać, ale mi się nie chce. życie ucieka mi przez palce. jesli tamte wakacje będą takie, jak poprzednie to chyba się zabiję. prawie całe przesiedziałam w domu, praktycznie w budynku, nawet nie wychodziłam na zewnątrz, wiem, że to ze na sa problemy, bo boje się dosłownie wszystkiego, nie potrafię wziąc spraw w swoje ręce, najlepsze jest to, ze cały czas się usprawiedliwiam, ze to wina ojca-alkoholika. nie mam pomysłu na siebie, nie wiem,gdzie chce studiować, boje się, ze sobie nie poradzę ;( unikam kontaktów towrzyszkich, bo boje się ludzi. pisze tu nie wiem dokładnie po co. chyba, zeby się wygadać. czasami sama siebie się boję. chyba zatrzymałam się w rozwoju emocjonalnym gdzieś na poziomie szkoły podstawowej;/ jest we mnie tyle sprzeczności, że sama nie potrafię się zrozumieć. czasem po prostu mam ochote pójśc spać i się nigdy nie obudzićl;/

nie martw sie, na tym forum 80% to wieś, to tlumaczy, czemu poziom tematow jest tak niski, po prostu bydlo ze wsi tu siedzi.

masz znajomych?

jakbym czytała siebie

tak, mam znajomych, ale znacznie mniej, niż miec powinnam;/