znow to robie

mam 23 lata, odkad w wieku 14-15 lat dwoch chlopakow, ktorzy poczatkowo sie mna interesowali, mnie odrzucilo, to zaczelam uciekac od facetow. pare randek i koniec, ucinalam znajomosc. czulam sie beznadziejna, nudna itp. ostatanio duzo pracowlaam nad soba i stwierdzilam, ze chcialabym kogos miec, ze tym razem nie zrezygnuje, bede soba, bede normalnai niech sie dzieje co chce, ale zeby nie uciekac. i znow ktossie pojawil, kto na poczatku bardzo mnie interesowal. teraz gdy i on zaczal mnie zauwazac, zaczynam miec znow leki, jakas niechec i generalnie mechanizm obronny mi sie wlacza. znow boje sie, jak bedziemy spedzac czas, boje sie, ze bede "nie taka" pomozcie mi, pogadajcie. mam taka mala wojne z myslami, bo raz odrzucam, a raz mysle sobie, ze nie korzystam z zycia, ze nie pozwalam sobie na tak potrzebne relacje damsko-meskie, ze bede zalowac na starosc, ze prowadzilam takie zycie, bo w glebi serca chce z kims fajnym byc, poznac siebie lepiej, zbvudowac cos z kims...

może wolisz dziewczynki?????????

nie. jak nikogo nie ma, to mysle sobie, o chce juz kogos poznac, chce faceta. ten ktos sie pojawia, to zaczynam znow panikowac.

Dziewczyno trochę ryzyka w życiu nie zaszkodzi

:)

prawda, czasami zapominam, ze zyje

a myślisz że jest ktoś taki co nie ma obaw? jak ktoś mi się podobał to zawsze była ta obawa czy on to odwzajemni

ale pozniej, czy ten strach czy sprostasz byl tak duzy, ze az uciekalas? wiem, co sobie myslicie-wydziwia, przesadza. ale u mnie to byla taka gonitwa mysli, taka panika, ze no kazda znajomosc z facetem od 16 roku zycia konczylam, wiec raczej sobie tego nie wymyslam. oczywiscie nie chce tego i fakt, trzeba sie wyluzowac i z powerem isc przez zycie, a nie... wieczna sierota.

ja generalnie zawsze byłam pewna siebie i tylko raz mnie facet rzucił, tak to zawsze robiłam to ja :D Nie uciekałam nigdy bo może też aż tak mi nie zależało. Teraz mam męża i szczerze Ci powiem że jakoś specjalnie też się nie staram żeby być jakąś tam idealną. Zawsze wyznawałam zasadę : Jak Ci nie pasuje to spadaj.

i moze ja powinnam tak zaczac myslec, ale szczerze mowiac, czesto mi sie wydaje, ze jestem po prostu dziwna i,ze nie polubi mnie, a potrzebuje tej akceptacji znajomych.

brakuje ci pewności siebie- to jest twój problem

wiem, dzieki, dalas mi troche sily, by byc soba, normalna i co bedzie to bedzie:)