smutno mi...

mam 24 lata a nie widzę zadnego sensu w życiu. Od kiedy paiętam nic mi się nie udawało już w dzieciństwie zawsze czułam się wyobcowana wśród rówieśników bo rodzice zawsze mnie wychowywali na poważną i nie umiałam nawiązywać kontaktów. W liceum było jeszcze gorzej spotkałam się z agresją ze strony rówieśników i całkiem zamknęłam się w sobie.W wieku 18 lat postanowiłam trochę się zmienić z szarej myszki zmieniłam styl ubierania poznałam starszego o 10 lat faceta i przez kilka miesięcy było super potem gdy się rozstaliśmy nie mogłam się pozbierać i rzuciłam się w rytm imprez przez co rodzice przestali mnie akceptować bo przesadzałam w tym kierunku. Z siostrą jesteśmy pokłócone bo rodzice tylko ją lubili a ja zawsze byłam ,,gorsza". Przez te imprezy i złe towarzystwo straciłam dawnych znajomych bo przestali mnie akceptować a kolejni faceci traktowali mnie coraz gorzej bo uważałam że nie zasługuję na nic dobrego. Siostra dostała się na dobre studia a ja jak trochę zmądrzałam i wydoroślałam długo nie mogłam znaleźć pracy i skończyłam w supermarkecie. Teraz co prawda uczę się zaocznie, mam chłopaka ale wszedzie czuję się gorsza nieakceptowana cały czas chodzę smutna nie mam nikogo bliskiego a chłopakowi nie ufam zbytnio jego rodzina mnie nie szanuje. Mam pracę na zlecenie uczę sie skończyłam dwa kursy a teraz studiuję ale z rodziną wogóle się nie dogaduję znajomi z dzieciństwa mnie nie lubią i co najgorsze zaczeły mi wypadać włosy a to jedyne co mnie w zyciu dobrego spotkało. Smutno mi jak widzę że dziewczyny w moim wieku zakładają rodziny mają miłe wspomnienia z młodości bo ja takich nie posiadam.