:(

Nie wiem co się ze mną dzieje... Nie umiem walczyć... Poddaję się... Mam problemy emocjonalne...beczę, histeryzuję, ale zarazem... nie potrafię nic zmienić... Tracę wiarę w siebie, w swoje możliwości...Czuję się do niczego... Przykład? Mialam w tym roku egzaminy, siedzialam nad książkami ponad tydzień bez przerwy, a co zrobilam na koniec? Zrezygnowałam i nie poszłam... Wszystko w moim życiu tak wygląda...Ten brak wiary w siebie, lęk przed kompromitacją, poczucie bezsilności... To chyba koniec.

Prosze mi coś poradzić, porozmawiać ze mną...Jestem bezsilna wobec tego wszystkiego...

Przytulam. A skąd takie zrezygnowanie?

A myslalas o psychologu?

Mam 23 lata i umieram... Przegrywam życie na własne życzenie... Nie jestem w stanie walczyć dalej... Kiedyś żywa, ambitna dziewczyna, teraz wyniszczający się przy każdej okazji słabeusz... Co się ze mną stało?

sporo sie ostatnio mowi o tym hrabi co leczyl seksem wierzyc nie wierzyc sprobowac warto

Napisz w którym momencie zawaliłaś? Piszesz, że ambitna... Co się stało?

seksem że co kazal uprawiac czy pozycje szczegolne?

Przytulam i pytam: Co się stało? Dlaczego?

Idę w październiku na psychoterapię, ale moj stan jest już teraz fatalny... Po prostu nie umiem się wziąć w garść... Tyle się staram, ciągle tylko nauka i nauka, a co to daje? Nic.

nie no , on mial jakiakiegoś cudownego penisa i ponoć jajka mu w nocy świecily i on uzdrawial w trakcie stosunku

a to on teraz mial proces i go skazali , ale ponoc naprawde byl skuteczny leczyl wszystko od kataru po gruźlice i schizofrenie a wyrok dostal ze bez uprawnien leczyl

Wybrałam zły kierunek studiów, od tego trzeba zacząć. To jest źródło moich problemów. Mimo to aż do teraz (to już prawie 3 rok) dawałam z siebie wszystko... zawsze czwórki i piątki, duża aktywność na zajęciach... Problem w tym, że w ostatnim czasie pojęłam, że nic to nie wnosi w moje życie. Siedzę ciągle nad książkami, nie mam przyjaciół, chłopaka, cele, które miałam początkowo, nagle zeszły na drugi plan...

Ciągle mam też skłonności do autodestrukcji, uciekania od problemów... Strach przed porażką w moim przypadku dość często powoduje, że nie jestem w stanie o nic walczyć... Na studiach, w życiu osobistym...

Dodam, że już po maturze dwa lata byłam w podobnym stanie upadku...Odkąd pamiętam, zawsze czułam się gorsza od innych, mialam slabsze możliwości obronne...

Chcialabym uratować studia, ale nie wiem, czy dam radę... Wykładowcy nie pojmują mojej sytuacji, dla nich będę pewnie kolejnym leserem, co jest nieprawdą, bo ja ciągle się staram...

Czemu nikt nie pisze...

ja mam tak samo... mam 27 lat, nie pracuję.Ponadto moje koleżanki z roku (spora część) obroniły się już w lipcu, a ja mam jeszcze do zaliczenia seminarium, ekonometrię, a pracy licencjackiej nie zaczęłam jeszcze pisać! Jestem nieprzystosowana do dorosłego życia, mam problemy emocjonalne, nie potrafię się bronić przed atakami (słownymi i fizycznymi)..., także witaj w klubie!

Nie masz w nikim wsparcia? Rodzice, przyjaciółka? Przydałoby Ci się trochę rozrywki.Nie tylko szkołą człowiek żyje... Naprawdę, nie musisz mieć samych piątek i czwórek...Nie odpuszczaj, skoro przebrnęłaś już dwa lata, ale nie zamęczaj się...:) Masz jeszcze wakacje? Wykorzystaj je na wycieczkę, spotkania ze znajomymi,długie spacery,itp. Nie myśl teraz o szkole, nie zadręczaj się! Uszy do góry! Życie przed Tobą! Wspieram Cię całym sercem. I przesyłam Ci duuuuużo dobrej energii...:D