Jak znalezc faceta?:/

lubię przejechać sobie między udami szmatą którą wcześniej robotnicy rolni ocierali spocone torsy w czasie młócki przed dożynkami w Spale :)

wypowiem się i ja -> no cóż tego nie wiemy. ale fakt że jak kobieta inteligenta i piękna to faceci się wokoło niej kręcą. a może ona każdego zalotnika odrzuca?

A j chciałam mieć wysokiego, wysportowanego bruneta z ciemną oprawą oczu. To był mój ideał i marzenie. I poznałam takiego. Byłam zadowolona, szczęśliwa i podjarana. Ale czegoś mi w tym "związku" brakowało. I nagle pojawił się również wysoki, ale bardzo szczupły blondyn z blizną na twarzy. I tak mnie urzekł swoją osobą, że mimo, że zapierałam się rękami i nogami, że to będzie tylko kumpel, przyjaciel, bo cudownie nam się rozmawia to pewnego dnia jego wygląd zszedł na drugi plan i to ja pierwsza wyznałam mu miłość. I bez zastanowienia zerwałam z przytojniakiem. I jestem szczęśliwa i spełniona. Odrzuć swoje ideały otwórz się na ludzi. Mnie nie pociągał mojego faceta wygląd, ale kiedy go poznałam nagle stał się atrakcyjniejszy również fizycznie. Nie zamieniłabym go na żadnego innego:). A najważniejsze jest nie szukać faceta na siłę on sam się znajdzie:).

Mojego aktualnego partnera poznałam w sieci. Na http://sympatie.eu/ Średnio wierzyłam w internetowe znajomości, ale doszło do spotkania i jakoś dalej ciągniemy. Jest super - widujemy się 2 dni w tygodniu, ale to wystarczy ;-)

cos za cos ten kujon ma wyoskie IQ ten wysoki jest tępy jak Andrzej gołota

Hmmm, najpierw wygląd później charakter? A czy nie powinno być na odwrót??

Też dodam swoje 3 grosze. jako takiego ideału nigdy nie miałam. Podobna historia jak florceny... Spotykałam się z bardzo przystojnym mężczyzną- jednakże z faktu wynikającego z nieprzywiązywania wagi do wyglądu a jak już to stereotypowe myślenie typu- przystojny-niekoniecznie mądry, inteligentny, raczej chamski, zadufany w sobie egoista... -dlatego,no cóż... nie traktowałam go serio. Ale spotykaliśmy się, bo lubiłam z nim przebywać. Było wesoło, miło. On mnie na siłę próbował przekonać do siebie. Intuicja podpowiadała swoje- to nie to. Miałam przyjaciela. Z tej samej "wiochy";) ale nigdy wcześniej się nie spotkaliśmy. Byliśmy przyjaciółmi online ;) Pewnego dnia zaproponował spotkanie. Zgodziłam się (pamiętam jak zadzwonił i się zapytał czy nie odbiorę tego jako narzucanie :P). Kontakt mieliśmy przewspaniały! Ale z wyglądu nie urzekał. Nikogo- skoro nie miał nigdy dziewczyny, choć to też po części wynikało z jego stylu bycia- DOMATOR- informatyk. Spotkaliśmy się- obiecałam sobie- nigdy nic między nami nie będzie, do niczego nie dojdzie. Doszło, coś zaczęło się tlić. Pokochałam jego zaczernioną bliznę na twarzy, jego bliznę na podbródku, pokochałam jego oczy- dość duże, okrągłe (mówię mu, że ma wytrzeszcz :P;)), nawet jego twarz zniszczoną (podejrzewam, ze to jakaś odmiana trądziku) wszystko. Nagle stał się mega atrakcyjnym, przystojnym facetem, którego nie chciałabym stracić... Urzekła mnie w Nim Jego inteligencja, mądrość, to jak mnie traktował... To jak próbując się zbliżyć do mnie najpierw bawił się moimi długimi włosami... Później przybliżał się, przytulił, pocałował... Nie jesteśmy razem. Ale spotykamy się ciągle. I za każdym razem z bijącym sercem czekam na Niego. Chyba wpadłam po uszy... Tak więc... nie to co "z widoku" a to co z serca płynie jest najważniejsze.