odeszła...

Mój wiatronogi Boże koni Czy Ty naprawde widzisz to wszystko? Strach, ból i głód, i krew, i śmierć? Nie ma nikogo z mojej stajni i nie znam drogi na pastwisko Bardzo się boję, Panie mój Tutaj tak ciasno jest i ciemno I taki bardzo jestem sam, Choć tyle koni jedzie ze mną Boze, z ogonem bujnym i grzywą gęstą Ja przecież jestem Przecież byłem Na twoje podobieństwo Nikt by w to teraz nie uwierzył Nic z tego nie zostało Czterokopytny Boże, spraw By umieranie nie bolało Jeszcze o jedno Cię proszę Nim wszysko będzie końcem Niechaj na przekór wyśnię sen Że galopuję pod słońce I pędzę wprost w promieni blask Pękają chmury w niebie A ja nie czuję więcej nic I mknę i gnam do Ciebie