Bulimia? I co dalej?

Witam. Mam 16 lat i dość duży problem. Zacznę jednak od samego początku. Otóż około 5 lat temu, gdy chodzilam jeszcze do podstawówki, moja mama wyjechała do pracy w Niemczech. Zostałam więc sama z tatą, jednakże nie miał on czasu (z powodu pracy) gotować obiadów, czy też kontrolować w jakiś sposób mojego odżywiania. Mój dzień zawsze wyglądał tak samo: śniadanie (dość obfite), w szkole jeden batonik, obiad u cioci(zawsze o równej 13, szkoła była obok jej domu, więc urywalam się na długiej przerwie), a potem kolacja gdzieś koło 18-19. Nie podjadalam w międzyczasie. Miałam stała wagę, która nieznacznie wzrastała wraz z moim wzrostem. Obiaty u cioci były zawsze lekkie i zdrowe, gdyż miała ona na uwadze wujka, który miał cukrzycę, a przy tym problemy z cholesterolem. Potem jednak - pod koniec mojej nauki w gimnazjum - wróciła mama, która nauczona jest, ze jedzenia musi być dużo i koniecznie musi być tłuste, przy tym musi być też najwięcej mięsa - tak ja nauczono w dzieciństwie. Od wakacji mam problemy o których zaraz powiem więcej, ale najbardziejprzybraly one na siłę gdy zaczęłam chodzić do liceum. Od tej pory mój dzień wygląda tak: wstaje i nie jem śniadania (bo albo nie mam czasu - muszę biec na autobus, albo nie chce bo wiem, ze po szkole mama wladuje we mnie tonę zarcia, a jak nie zjem to będzie awantura), w szkole nic nie jem bo nie jestem głodna, wracam do domu i nadal nie odczuwam głodu ale jem cały ten obiad pomijając mięso (to nie tak, ze przestałam jeść bo 'zwierzątka mają prawo żyć" a dlatego ze mojecialo po prostu przestało przyjmować mięso - wymiotuje po nim poza tym przestało mismakowac), kolacji nie jem, bo już "mi się nie mieści". Regularnie dużo biegam, ale przez takie jedzenie zaczęłam szybko tyc. W dodatku mama codziennie przywozi do domu masę słodyczy a ja je zjadam, tata jest też honorowym krwiodawca i jak przywozi te czekolady to też dość szybko przeze mnie znikają. Poza tym mama prawie w ogóle nie jada, więc taki obiad ugotowany dla 3 osób w rzeczywistości zjadają 2. Ciągle się stresuje tym ze tyje (w dwa tygodnie 3 kg, następny miesiąc kolejne 3), więc zaczęłam się kontrolować i staram się nie podjadac tych słodyczy i nieco zmniejszyć porcje obiadu. Niestety mama zauważyła ze "coś kombinuje z jedzeniem" i zawyrokowala że się odchudzan i tak nie może być. Od tamtej pory spycha we mnie jeszcze więcej jedzenia. Dlatego też przeznakis czas po zjedzeniu brałam albo tabletki przeczyszczajace albo wywolywalam wymioty. Od jakichś 2 tygodni przestałam, ale dalej mam tak ze objadan się tym co mi podsuwają a potem sie zadreczam bo tyje i robię sobie głodówkę a przy tym ćwiczenia gdy rodziców nie ma w domu. Już nie wiem co mam robić. Proszę doradzcie mi cokolwiek bez jakichś psychologow/ psychiatrów, bo po prostu nie wchodzą w grę - mama tylko będzie krzyczeć jak zwykle, ze że mną same problemy a tata ma za dużo na głowie, żeby jeszcze go martwić. P.S. badania krwi wykazały że wszystko jest w normie (mam robione co jakiś czas ze wzgledu na to, że nie jem mięsa). P.P.S. To że to może być bulimia odkryłam gdy czytalysmy o zaburzeniach odżywiania z koleżanką. Nie wiem czy to akurat to, ale di opisu mi pasuje. Mylę się? Jeśli tak, to co mi jest innego? P.P.P.S. Moja waga stoi w miejscu odkąd zaczęłam się przeczyszczac. Pomocy!

Aha, Zapomnialam! Nie wiem czy to ważne, ale często nie mogę spać do 3- 4 nad ranem a w weekendy idę spać o 21 a burze się po 14. Ostatnio mam też spore wahania nastrojów, często płacze bez powodu. Miesiączki mam regularne, w normie. Nie palę, nie pije, nie biorę narkotyków.

nie...:O potrzebujesz pomocy dziecino. Brak akceptacji własnego ciała to brak akceptacji własnej duszy. czego ci brak?

Przeprasz za literówki - pisze z telefonu i momentami błędnie poprawia. Mam nadzieję, ze jest jednak w miarę czytelnie.

czego ci brak kochanie?

Zimne oczy gada - ja chce tylko mieć stała wagę w normie i kontrolować wreszcie to, jak i kiedy jem. Najchętniej jadlabym kilka małych porcji dziennie a nie jedna wielka po której mi już niedobrze z przejedzenia :/

no to proponuję wizytę u dietetyka oni potrafią tak ustawić jedzenie, że kalorii jest mało, a jesteś najedzona. Natomiast bulimia jest chorobą duszy. czego ci brak kochanie w serduszku?

dzis na wpol owlosionej Pici bo i tak bywalo

albo dwoch dzis na wpol owlosionej Pici bo i tak bywalo leczenie zamknięte czas powtórzyć? :P

;O Ja też tak mam, ale na pewno niemam bulimii!