Witaj łysinko ;)

Chciałam się tylko i wyłącznie pochwalić że dzisiaj ścięłam włosy na 0 dobijając je jeszcze maszynką do golenia. Widać wprawdzie 'bardzo bardzo bardzo' łyse place po lewej stronie ale czuję się o niebo lepiej. Może powiem w skrócie moją historię, mam na imię Weronika i mam w styczniu 18 lat, od 2 lat walczę z okropnym zaburzeniem psychicznym a mianowicie TRICHOTILLOMANIĄ. Polega to na uczuciu przymusu wyrywania sobie włosów i/lub brwi oraz rzęs. U mnie akurat pojawiła się łagodniejsza wersja a mianowicie tylko włosy, no możesz czasami kilka brwi. Zaczęło się gdy miałam problemy w domu, z rodziną, ze znajomymi, z nauką oraz z zaakceptowaniem samej siebie, wiadomo jak to w wieku dorastania. Zaczęłam wtedy dla umorzenia bólu wyrywać sobie włosy, najpierw trochę, nieznaczną część. Kiedy wszystko zaczęło się układać, wyszłam na prostą, schudłam, znalazłam ukochaną drugą połowę, nawet przy najmniejszych stanach depresyjnych zaczynałam wyrywać włosy garściami, aż potem same wypadały przez moje ciągłe pociąganie i szarpanie. Wyłysiałam po lewej połowie, dużo bluzg się nasłuchałam, głupich pytań typu - masz raka ? etc. ścięłam moje włosy sięgające do ramion mniej więcej na wysokość uszu. Z dziwną 'fryzurką' wytrwałam do wakacji kiedy to poszłam do dermatologa gdyż zaczęłam łysieć 'z frontu' jak i odrastające z boku włosy wyrywałam tym razem przy każdej możliwej okazji nawet z nudów, nie odczuwałam bólu, wtedy stwierdzono u mnie tricha. Ścięłam się na jeża ale i to nie pomogło. Zaczęłam terapię, zgoliłam się, mam wsparcie w rodzinie i już narzeczonym, dużo znajomych na których też mogę liczyć. Chciałam wam napisać abyście nie użalali się nad sobą i swoim życiem. Nie zaszkodzi mały promień optymizmu w tym przepełnionym pesymizmem, egoizmem i zarozumialstwem świece :)