Mam taką rozkminę...

Mam fajnego chłopaka, kocha mnie, ja jego. Bywa raz lepiej, raz gorzej. Szanujemy się, dogadujemy, kłócimy. Czasem mam takie myśli, że chciałabym jednak spróbować czegoś nowego. Wyobrażam sobie, że mam nowego chłopaka, pierwsze spotkania, rozmowy, pocałunki, pieszczoty... A później wracam do reala i boję się, że nie spotkam nikogo wspanialszego. Później sobie myślę, że sama nie zrezygnuję, ale chciałabym np., żeby mnie zostawił. Wtedy nie musiałabym niczego niszczyć, a miałabym prawo do tego, co się gdzieś tam pojawia w moich myślach... Niepokoją mnie te moje myśli...

schizofrenia paranoidalna

Jeśli tak myślisz to zastanów sie czy, aby napewno go kochasz.

po co zycie sobie komplikować? Nie dobrze jest jak jest teraz? pozniej moze byc tylko gorzej..

Nie jestem suką. Nigdy nie zrobiłam mu krzywdy. Bardzo zależy mi na jego szczęściu, dbam o niego, troszczę się jak mogę. To tylko myśli... nie wiem skąd się biorą...