Jak tego nie brać do siebie?

Mam koleżankę/przyjaciółkę chorą psychicznie. Nie piszę tak, żeby się wyśmiewać czy coś. Ona jest już kilka lat chora, leczy się u różnych lekarzów, była kilka razy w szpitalu. Nasz kontakt trochę się urwał, ale chcemy się znowu spotkać. Ja naprawdę chcę jej pomóc, ale jedyne, co mogę zrobić, to być przy niej i ją wspierać. Ja to wiem, bo to ona musi chcieć wyzdrowieć, nikt tego nie zrobi za nią, żadne leki i lekarze. Problem w tym, że jak ona mi o tym wszystkim opowiada, to ja się naprawdę w to angażuję. Z persepektywy czasu widzę, że nawet zaczęłam myśleć w ten sposób jak ona. No ale nasze drogi się trochę rozeszły, ja jestem zdrowa, a ona jeszcze bardziej chora niż wcześniej. I jak się spotkamy, to nie wiem jak z nią rozmawiać, co jej powiedzieć, nie chcę żeby myślała, że jestem przeciwko niej. Może ktoś z was miał podobną sytuację. Proszę o wszelkie rady.

Ja wiem, że to nie jest luźny temat na piątek, ale może jednak ktoś się odezwie...

mysle ze jestes slaba psychicznie jednostka, mocno podatna na wplywy, powinnas unikac takich ludzi dla wlasnego dobra nie wiem, co ci poradzic, bo ja jestem inna i tak sobie nie biore do glowy innych ludzi.

" leczy się u różnych lekarzów" :D

By pomóc tonącemu, samemu należy umieć pływać. Jak nie umiesz, to nie skacz.

Może i jestem słaba. Ale to tylko dlatego, że chcę jej pomóc, a bez totalnego angażowania się to nie wiem czy będę mogła. Psychologiem nie mogłabym być ;). Ale jak będę z nią rozmawiać, to jak? Mam być oziębła i udawać że mnie to nie obchodzi? Mam zmieniać temat? Chyba nie, bo to bez sensu. Ja mogę słuchać, jak ktoś chce się wygadać, wiadomo, ale ona ma po prostu problemy psychiczne, więc to co innego...

"u różnych lekarzów"?

lekarzy kurwa, ja tu mam problem pomarańczo !

Zaangazujesz się i co z tego. Jej możesz nie pomóc, a sobie zaszkodzić. Bądz obok, ale nie skacz na główkę do pustego basenu. Rozsądek przede wszystkim.

Traktuj ją normalnie, jak koleżankę. Życzliwie. Co tu jeszcze możesz zrobić?

Ja wiem, ja chcę dla niej jak najlepiej, chociaż ona nie zawsze była fair w stosunku do mnie. Pamiętam jak raz była na przepustce ze szpitala i ja się z nią spotkałam, to po tym spotkaniu zrobiłam matce awanturę, bo cośtam źle zrobiła. Normalnie bym tak nie zrobiła i później mamę przeprosiłam, wiadomo, a ona powiedziała, że zmieniłam się przez tą koleżankę. Ona akurat wtedy opowiadała mi o swoich kontaktach z rodzicami. Oni ją kochają, są wspaniałymi ludźmi i cierpią przez jej chorobę, ale ona tego nie rozumie. Ma praktycznie tylko ich.

martwe kote, znowu ty? :o

topik umiera śmiercią naturalną... :(

jak twój kote

mój kote martwe ma się dobrze :)

bez podania choroby nic nie poradzimy inaczej trzeba traktowac osoby z depresja .schizofrenia itd.

Ona ma depresję, nerwicę, anoreksję. Tak mi powiedziała, a to wszystko jest ściśle ze sobą powiązane.

a jednak topik umarł...

aha czyli sama w te psychozy się wpędziła , nie sa to choroby o podłożu genetycznym

No tak, najpierw zaburzenia odżywiania, a później wszystko po kolei się posypało.

:o