Zakochałam się, ale nie chcę być w związku

niestety poznałam mężczyznę (rok temu), spotykamy się kilka razy w miesiącu, zakochałam się po tym, jak on zakochał sie we mnie. Seksu jeszce nie było, ale czuję, ze to tylko kwestia czasu,a ja mimo, ze pragnę go i kocham, wiem, ze nie chcę i nie mogę być w związku,po prostu nie nadaję się do związku. Jedynym rozwiązaniem byłoby zerwanie kontaktu, ale jak mu to logicznie wytłumaczyć, żeby zrozumiał i nie cierpiał?

taka byłam szczęsliwa w samotności, a teraz jestem ciagle w dole i smutach :-O nienawidzę tego uczucia, ja nie nadaję się do kochania, do życia z drugim człowiekiem, bo mnie to wykańcza psychicznie i emocjonalnie, a przeciez niby dzieją się cudowne rzeczy,o których wszyscy samotni marzą :-( wszyscy, ale nie ja... kilka lat omijałam facetów szerokim łukiem, ale ten wszedł do mojego życia zupełnie przypadkiem i niespodziewanie, nie miałam na to wpływu, nie mogłam uciec w porę, a teraz cierpię :-=(

kogo to obchodzi,chcesz to zrywaj i nie truj

Dlatego ja unikam facetów... Współczuję Ci, ale wybór należy do Ciebie.

jestes glupia!

nikt ci nie rozkazuje tu wchodzić i pisac głupoty, a myślisz, ze mnie interesuje twoje zdanie na mój temat? więc wypad!

cos dziwnego z Toba sie dzieje.Naturalnym jest, ze czlowiek jest istota stadna.Za milosc ludzie daja sie pociac :-P Cos musialo sie stac z twoimi emocjami, bo takie zachowania sa zastanawiajace . Odejdz , wyjasniajac mechanizm tego. Przynajmniej potraktujesz z szacunkiem tego mezczyzne. Sama chyba powinnas poszkac pomocy u profesjonalisty .

Została opętana przez szatana. Nie tędy droga do zbawienia na wieki wieków i do królowania w raju.

Eleeena od dzieciństwa byłam samotnikiem, mam za soba 2 związki po 2 lata, ale za każdym razem się męczyłam :-( chociaż nie moge nic złego zarzucić moim byłym, to zawsze ja odchodziłam, bo nie mogłam spokojnie żyć, oddychać (mimoże nikt mnie nie przytłaczał obecnością itp.), męczyła mnie sama mysl o zaangazowaniu, o wpuszczeniu do swojego życia drugiego człowieka. Zanim poznałam tego mężczyznę, byłam kilka lat sama i uwolniłam się od mysli i udawanej chcęci szukania sobie kogoś, bo nigdy tak naprawdę tego nie pragnęłam :-( najlepiej i najbezpieczniej czuję się w samotrności. Nie umiem tego logicznie wytłumaczyć nikomu, bo to logiczne nie jest. Nie wiem jak mu to powiedzieć. Kocham go, a jednak nei chcę się wiązac :-( na samą myśl codziennych spotkaniach, o tłumaczeniu się i kłamaniu dlaczego nei chcę sie spotkac, o wizytach u jego znajomych, rodziców itp. mam gęsią skórkę i włącza mi się alarm UCIEKAJ!

powiedz mu prawde.Taka, jaka ona jest. Najlepsza prawda. Po co krecic, oszukiwac i miec niesmak. Nie zasluzyl na takie traktowanie. Gdybys byla zraniona, oszukana wczesniej, doswiadczyla jakies traumy , bylby powod twej ucieczki . Tak, to chyba tylko terapia i rozmienienie twego zycia na drobne kawalki, dalaby odpowiedz na twoj problem. Jednak , jesli Ci dobrze samej ...... moze zostaw to tak , jak jest. Bylam kilka lat sama (z wyboru) , ale bylo mi zle :-(

tylko, z enasz relacja jest nieokreslona, nie rozmawiamy o uczuciach i o tym, co nas łączy. Mimo pzryciągania traktujemy się, a przynajmniej próbujemy traktowac się na stopie koleżeńsko-przyjacielskiej, a jest wspaniałym przyjacielem. I nie wiem teraz jak to ni z gruszki ni z pietruszki mam wyskoczyć z zerwaniem kontaktu :-O jak mam się za to zabrac, jak wytłumaczyć mu, ze musze zakończyć naszą znajomość (a nie chcę)

pogubilam sie :-P chcesz zakonczyc , czy nie chcesz ?

ja wiem , ze jesli nie chce sie odmrozic uszu, zaklada sie czapke. Jesli chcemy uniknac poparzenia, staramy sie byc z daleka od ognia. Tu masz odpowiedz ( chyba) na nurtujacy Cie problem :-D

też się pogubiłam :-( chodzi o to, ze pierwszy raz od wielu lat komuś zaufałam, że spotkałam kogoś, komu mogę naprawdę zaufać. Jest cudowny jako przyjaciel i chciałabym aby był przey mnie całe życie. Jednak zakochalismy sie w sobie i naturalne jest , ze on będzie dążył, cały czas powoli dązy do zaciesniania więzi,a to prowadzi do związku, którego ja nie chce!bo wiem, ze to sie nie uda, bo ja potrzebuje samotności. A jeś,li odrzucę go na etapie związku (co sie stanie na 100%) to stracę takze przyjaciela, a tego nie chcę!

być tylko przyjaciółmi, koleżeństwem, nikogo nie można zmusić do związku

piszesz, że 2 razy byłaś w związkach - a czy do tamtych facetów czułaś to samo, co czujesz teraz?? wydaje mi się, że bardziej się boisz niż nie chcesz;p

masz rację jednak bardziej się boję niż nie chcę :-(

mam po prostu identyczny problem zakochał się we mnie chłopak, po jakimś czasie ja w nim, ale nie chcę związku, powiedziałam mu że ja nie potrafię i nie nadaję się do tego, jednak on tego nie akceptuje i stara się nadal. Kiedy on chce się spotkać poza szkołą jestem spanikowana i szybko szukam jakiejś wymówki. Najgorsze jest to, że nie mam pojęcia co robić. Z jednej strony kocham go, a z drugiej nie chcę wchodzić z nim w związek, ponieważ nie chcę go ranić...

zrobic.