Zmarnowałam sobie życie.

Odkąd poszłam do szkoły mało osób mnie lubiło, od dziecka byłam zamknięta w sobie, nieśmiała, nie wiem dlaczego sie taka urodziłam. Poza szkołą miałam 1 przyjaciółke bo moja mama kolegowała sie z jej mamą, tak samo było z kilkoma innymi koleżankami które pózniej mnie olały dla fajniejszych koleżanek :( jestem otwarta i nadość wybucha ale przy rodzinie i osobach którym ufam, przy np. kuzynce, przy niej ta duża blokada nieśmiałości znika :o mam 19 lat, tyle czasu mineło, przez tą depresje życie przeleciało mi przez palce :( teraz moja nieśmiałość mi troche mineła bo walczyłam z nią w sobie, ale nadal jestem nie lubiana w szkole :( nie mam chłopaka, całe życie siedze w większości w domu... zawsze będe opuszczona przez innych, nielubiana :( najlepiej by było jakbym innym ulżyła i skończyła ze sobą, taka prawda :(

Hej! Nie załamuj się jutro wszystko sie może zmienić nic nie jest na stałe nawet samotność!

Hej! Nie załamuj się jutro wszystko sie może zmienić nic nie jest na stałe nawet samotność!

myslisz ze jak skonczysz ze soba to kogos to bedzie interesowalo skoro i tak Cie nikt nie lubi?nie rozumie takiego myslenia przeciez nikomu nie przeszkadzasz a zyje sie dla siebie i trzeba brac z tego zycia ile sie potrafi.

A kogo to obchodzi. :o

Mnie np. obchodzi!

To się wymieńcie numerami gg i tak pierdolcie sobie o swoim życiu na które każdy szcza ciepłym moczem

A może my się wymienimy nr gg jak masz tak wyje...e?