Samotny, deszczowy wieczór.

A wino mam słodkie czerwone, jakieś greckie, znajoma mi przywiozła kilka butelek z urlopu. Nie, nie można, bo to nie są kombinacje. Po prostu szczere przemyślenia.

Nie można. Jedynie teoretycznie jest to możliwe. Tylko warunkiem brzegowym do takiego traktowania jest znajomość tego drugiego człowieka takim jakim on jest. Ale przecież każdy patrzy na drugą osobę przez pryzmat wcześniejszych doświadczeń, czyli subiektywnie widząc (jak to napisałaś/eś projektując sobie) go po swojemu. I tu się zaczynają schody :).

Eh, no właśnie. Chciałabym, żeby stał się jakoś cud i żebyśmy do siebie wrócili, ale wiem, że cuda to się nie zdarzają. Szczególnie, jeśli o niego chodzi. Mógłby się pokierować choć raz sercem, a nie tym swoim cholernym rozsądkiem. Najgorsze jest to, że jak mocno bym się nie zdenerwowała na niego i przez niego, jak bym mocno nie chciała o nim myśleć, to za chwilę, kończąc ostatnią lampkę wina, położę się do łóżka i, próbując zasnąć, znów dobrą godzinę będę leżeć, wiercić się i nawet tego nie chcąc, będę myśleć o nim, wyobrażać sobie nasze spotkanie, układać scenariusz do tej rozmowy, która nigdy nie będzie miała miejsca, wspominać. Jestem po prostu żałosna i głupia, nie umiem wziąć się w garść. :/

I tu tkwi cały szkopuł ;). Te oryginalne greckie wina są strasznie słabe. Mnie wogóle nie rozluźniają. To faktycznie można przy nich siedzieć i siedzieć zanim się zaśnie błogo :). Ale w takim razie smacznego ;).

A dziękuję bardzo. :) Fakt, przy nich można siedzieć i siedzieć, ale ja po prostu się nimi delektuję i strasznie mi smakują. Po za tym, nic innego nie mam i tylko takim winem pozostaje mi "zapijać" smutki. :)

Ejże, ale to też chyba może być przyjemne tak sobie leżąc pomyśleć o ukochanym... Już nawet bez większego znaczenia czy rozmowa się wydarzy czy też nie. Byleby tego tak do końca nie wiedzieć. A przecież nie wiesz co będzie - nikt nie wie (oprócz wróżki Jarosińskiej).

Ja niestety wiem, że tak będzie i że to definitywny koniec. Dlatego też takie leżenie i myślenie o facecie, którego kocham nad życie, nie jest takie przyjemne, ponieważ to potwornie boli - chcieć z nim być, a nie mogąc z nim chociażby porozmawiać. Wspomnienia rozdzierają serce i sprawiają, że chce się płakać.

Jak ukladasz sobie zycie tak masz. :)

Ot, kurcze. Czytam to, co napisałaś, patrzę na reklamę obok - taką z gościem z Zakopower i czysta ciekawość mnie bierze. Powrzechnie uważa się, że kobiety w kontaktach z facetami wyobrażają sobie, że jest on znanym z tabloidów przystojniakiem. Ciekawe czy w drugą stronę też tak się da. Bo jeśli faktycznie macie taki dar to chyba macie łatwiej...

Ja wcale nie marzę o przystojniaku z tabloidów. ;) Dopiłam wino, czas się położyć i podołować, jak co wieczór przed zaśnięciem. Dobranoc i, mam nadzieję, do następnego razu, bo ja pewnie nie raz jeszcze coś w na tym/w tym temacie napiszę. Oby ta noc była spokojna dla wszystkich. :)

Ciao. Trzymaj się dzielnie.

Czy czas zacząć wierzyć w cuda bądź telepatię? Dzień po dyskusji na tym wątku, dostałam od niego wiadomość, w której zaproponował spotkanie i rozmowę... Hmm... Jesteśmy umówieni na pojutrze, tj. na środę. Boję się i ciekawa jestem, co wyniknie ze spotkania.

A widzisz :) To trzymam kciuki za jutro. Ja też ze Słońcem wczoraj rozmawiałem, ale już jako znajomi. Może jeszcze kiedyś jakąś kawę z Nią wypiję :)...

Pogadaliśmy, wytłumaczyliśmy sobie pewne kwestie, przeprosiliśmy się. Poprosił, żebyśmy zaczęli od nowa. Zgodziłam się. Każdy popełnia błędy i każdy zasługuje na drugą szansę. Jestem szczęśliwsza, ale ostrożniejsza. Mam jednak nadzieję, że będzie dobrze. :) Mam nadzieję, że jeszcze nie raz się spotkacie, fiskus, i że będzie między Wami dobrze. Kto wie, co z tego wyjdzie? Jak się okazało w moim przypadku, nawet sytuacje beznadziejne mogą mieć dobre, szczęśliwe zakończenie. I życzę Ci z całego serca, by i w Twoim przypadku było podobnie. :)