lepiej mi bez niego...

jesteśmy ze sobą ponad 6 lat, zamieszkaliśmy razem jak miałam 21 lat, teraz on wyjechał zjeżdża tylko na weekendy, a mnie jest lepiej bez niego, mam czas na wszytsko, robię to co chcę, planuję lepiej pracę, jak posprzątam to mam posprzątane, jak nabałaganię to też moja sprawa, jem zdrowiej, nie chciało mi się nigdy gotowac dóch obiadów, a dla niego musi byc mięso i ziemniaki, teraz gotuje dla siebie, jakiś ryż, warzywa, nie nudzę sie, pracuję, mam czas na spa i masę innych rzeczy, nie tęsknię, czuję się fajnie i tyle, kocham go, ale uświadomiłam sobie, że nie chcę z nim mieszkać, mimo, ze zmiana jest niemożliwa, przecież jak powiem mu, że chcę zamieszkać sama to dla niego będzie oznaczać koniec związku, a tego nie chcę chciałabym chodzić z nim na randki, poczuć tęsknotę, mieć dla kogo się stroić, a on jak jest w domu to jest monotonia, zadnych emocji, paraduje w samych bokserkach i myśli, że będzie tak do końca zycia, wiem, że to zabija namiętność wraca na ten weekend, a ja mam ochotę zrobić dobry obiad, wystroić sie, tak jakby przyjeżdzał tylko na trochę, za dwa tygodnie jednak będę się budzić co rano przy nim i wróci ta monotonia, nie wiem co robić...

pogada ktoś?

dziewczyny proszę o radę...

sąsiad mnie pociesza, jak może, ale on ma małego ogórka, a ja wolę wielgaśnie takie

podszywie dzieki za podbicie tematu ale to akurat było mało smieszne

dwa osobne pokoje ? a spotykac bedziecie się tylko w kuchni i sypialni ?

jest tak świetnie a na koniec... podgada ktoś? :D:D:D

nie da rady mamy mieszkanie typu otwartego, sypialnia nie ma dzrwi do tego salon połączony z kuchnią, jak siedzę w sypialni to i tak go widzę

w pracy zbieram mężczyzn z produkcji i ustawiam ich w szeregu. Zakładam czapkę i rozkazuję im maszerować w samych bokserkach. Tak radzę sobie z tęsknotą.

a i tak przy nim nie mam czasu na nic, ze wszystkim się spozniam, a jak jestem sama, to po prostu mi lepiej

kurcze też tak mam że mieszkam ze swoim tylko na weekendy ale u mnie jest zupełnie inczej, jak go nie ma to nic mi sie nie chce, chodzę jak fleja, nie chce mi się sprzątać, kompletnie nic. Jak przyjeżdża to od razu mam energię, zaraz przed jego przyjazdem sprzątam, stroję się, jak jesteśmy te klika dni razem, wciąż gdzieś wychodzimy, ale też w domu zaczynam układać wszystko sobie, robie jakieś obiadki, nadrabiam cały tydzień, nagle chce mi sięwszystko. Może jak będziecie już cały czas teraz razem, a będziesz dążyć do tego żeby nie zmienić swoich przyzwyczajeń jak on jest to jakoś razem się w to wciągniecie, poza tym mieszkać z kimś, to nie zawsze oznacza żyć z kimś przez 24h, można przecież robić swoje i mieć swoją prywatność i czas tylko dla siebie, nie trzeba żyć dla kogoś, bozia mu rączek nie upier***ła to sam sobie ziemniaczki obierze prawada?

nie jesteśmy ze sobą 24 h na dobę, bo pracujemy z tym, ze ja w domu i teoretycznie mam więcej czasu an sprawy domowe, wygląda to tak: jak on jest: wstajemy razem ok. 7 ja nawet jakbym chciałą spać dłuzej to nie daję rady, mimo, że on zachowuje się cicho, on do pracy ja do pracy, w miedzy czasie robię obiad, ogarniam coś w domu, wraca z pracy, jemy obiad a potem on chce żebym gdzieś z nim poszła, pojechała, coś zrobiła, więc jak w dzien wnie wyrobię się ze swoją pracą to wieczorem juz i tak nic nie zrobie, bo on zajmuje mi cały zcas, mówiłam mu, żeby jecha sam/szedł sam/robił sam, ale on twierdzi, że jesteśmy razem i powinnam poświecać czas jemu, tak wiec przychodzi wieczor, kąpiel i do łożka w weekend cały zcas razem a jak go nie ma to wstaje od ktorej chcę, robię sobie sniadanie, siadam do pracy, jak mi się nie chce to przekładam na wieczor i siedzę do 22-iej czy dalej potem czytam jakąś książkę, miedzy zcasie mam czas żeby wyjść na spacer, poćwiczyć, czy zwyczajnie poleniuchować

Mój wyjechał na 2 tygodnie w delegację. Ósmy dzień go nie ma. Nigdy nie rozstawialiśmy się na dłużej niż dwa dni. I jestem w szoku. Jaki spokój bez niego. Nikt nie narzeka na kubek w zlewie. Nikt nie trzaska szafkami. Nikt nie truje mi nad uchem. Błogi spokój. Jesteśmy 8 lat po ślubie.

wiem, że mam wieczór wolny i nic mi nie przeszkodzi, żeby pracować, a tak to nawet jak on nie ciągnie nigdzie to zaraz jest a moze herbaty napiejmy się razem, a może to albo to, on ogląda telewizję czy gra, mnie to rozprasza, a przecież nie karzę mu siedzieć jak posąg i nc nie robić, tylko dlatego, że w dzień nie skończyłam pracować i muszę zrobić to wieczorem

sillllla cisza spokój, robi się to co chce, dla mnie jest idealnie męczy mnie to, że całe życie takie będzie, z kimś, taka szara monotonność

up

widzę, że nie ma wyjścia z tej sytuacji