Pomocy! Doradźcie coś:(:(

Mam 24 lata i jestem okropnie samotna. Hej mam dosyć ciężką sytuację życiową prawdopodobnie zostanę sama na tym świecie już niedługo. Teraz mieszkam tylko z matką (ojciec nie żyje), matka bardzo ciężko zachorowała(możliwe że zostanę niedługo sama), rodzeństwo(brat) wyjechało za granicę i się nie odzywa, pewnie dlatego że matka ma toksyczną osobowość, poza nim nie mam rodziny w Polsce (żadnych babci cioć itd. A matka nie ma żadnych koleżanek, skupiła się na pracy). Nie mam chłopaka ani przyjaciółek (ale jakieś tam znajome mam z którymi spotykam się raz na miesiąc, kilka miesięcy), nie wiem czy to z mojej winy, może mam taki charakter(a może nie) zawsze starałam się być uczynna i miła, zawsze przychodziłam jak mnie zapraszali, pożyczałam jak o coś prosili, czasami wychodziłam sama z inicjatywą. A chłopaka szukam(no może czasami było to trochę na siłę) odkąd skończyłam 18 lat (więc nie mam nic sobie do zarzucenia , że nic z tym nie robiłam, dbam o siebie i jestem szczupła, normalnego wyglądu). Nawet nie mogę mieć głupiego psa bo wiem że na drugi dzień wylądowałby na bruku (matka jest przeciwko trzymaniu zwierząt w domu.) Teraz kończę studia więc niedługo będę musiała znaleźć pracę i wszystko utrzymywać sama dlatego na kolejne studia nie pójdę bo nie będzie kasy. Jak pójdę do pracy to z kasą będzie pewnie na tyle krucho że i tak nie będę mogła sobie pozwolić na psa. Pomocy! Doradźcie coś:(:(

Hej! Rozumiem, że jest ci ciężko. Znam to uczucie samotności. Byłam w bardzo podobnej sytuacji jak ty (brak rodziny, znajomych, wsparcia, w ogóle przyjaciół, nie mam gdzie wyjść). Właśnie rzucił mnie chłopak, jedyny osobnik na tym świecie, z którym mogłam porozmawiać. Nie mam nic, jestem aspołeczna pomimo iż dużo się uśmiecham, jestem miła ale ludzie nie chcą ze mną gadać, pewnie uważają mnie za nudną... Jeśli to w przyszłości się nie zmieni to w akcie desperacji będę przez internet szukała miłości. Bo nawet nie mam gdzie poznać mężczyzny, a przyjaciół to już w ogóle