Jak można?

Czy to możliwe? Rozkochać w sobie kogoś, spędzać z nim czas, starać się, robić nadzieję, tworzyć ułudę, że się kocha, a po prawie roku stwierdzić, że to nie to? Wiedzieć co czuje druga osoba i przez wiele miesięcy nie przyznać sie do tego, że nie potrafi sie zapomnieć o kimś innym? Pozwalać zasypiać na swojej klatce piersiowej, trzymać za rękę tak jakby sie trzymało największy w życiu skarb i od tak stwierdzić, że to nie to? Próbować ratowac coś co nigdy nie miało sensu jednocześnie niszcząc coś co mogło wyjść? Wystarczyło chcieć... na prawdę wystarczyło chcieć i choć trochę się starać...

faceci często tak robią. kobiety zresztą też.

i mają tak opóźniony zapłon i nie myślą o tym jak ktoś się czuje? kobiety jednak częściej myślą o innych niz faceci

facetow egoistow, ktoryz mysla tylko o tym zeby zmoczyc:o

całe szczęście, ze się z nim nie przespałam... ale ja go kocham mimo wszystko, a on chce czekać na cień nadziei i szansy od tamtej. No kuźwa jeśli coś samo sie rozpadło to juz sie nie zlepi, tym bardziej, ze ona jest w zwiazku i to dość długim...

zdarzają. Facet nie poukładał sobie życia po rozstaniu z tamta i poszukał plasterka w Twojej postaci. Wiem, ze to przykre ale tak jest. Dobrze że juz o tym wiesz. Teraz ukróć z nim kontakt. Daj mu od siebie odpocząć. I daj sobie czas. Jeśli macie być razem to on wróci jesli nie to po co się miotać i marnować SWÓJ cenny czas.