rozmowa

nie potrafie rozmawiac o swoich uczuciach w szczegolnosci o swoich "porazkach i wadach" o tym co mnie krępuje itd musze powaznie pogadac z matką, zabieram sie do tego juz rok, podchodzilam do kilku prób ale gdy tylko przychodziło do "upokorzenia się" ( bo tak sie czuję gdy muszę mówić o swoich uczuciach) to nie mogłam wymówić słowa, głos mi drży i szlak mnie trafia bo to jest "przeciez takie załosne" . MUSZE w koncu to załatwić ale nie wiem jak ( od wielu tak nei gadałam z matka normalnie co u mnie itd a co tu dopiero mowic o "zwierzaniu się") moze macie jakies rady ? kilka razy mysialam nad tym zeby napisac wszystko na kartce i jej to dac ale yyy głupie to. durny pomysł.

napisz jej list

wszystkiego można się nauczyć list to niezły pomysł ale jeszcze lepszy - to osoba która jest empatycznym słuchaczem ja akurat miałam dobrego nauczyciela :D chociaż on sam o tym nie wie, że pełnił taka role w moim zyciu

ale napisze jej ten list, chociaz wciaz z nią mieszkam ?

A dlaczego nie?

moze na dzien matki razem z prezentem liscik?

i co mam podejsc do niej i powiedziec ' masz przeczytaj napisalam ci co czuje bo nie umiem ci tego pow.." nieee... nie to jest glupie, nie wiem . jezu

ale by miala prezent.. hehe tu nie chodzi o jakies wyznanie milosci pt. "kocham cie mamo" tylko chce jej pow co czuje i jak wyglada moje zycie bo ona jakos nigdy mogla sie mnie o to zapytac chociaz widziała po mnie ze cos mi jest to tylko darła na mnie mordę i stawiała swoje" diagnozy"

a jak kilka razy probowałam i zaczynałam jakos ( chociaz podchodzilam do tego kilka dni, łaziłam za nią bo nie wiedzialam jak zaczac) i mowilam mamo bo wiesz... moze by.. itd a ona ( oczy spod ksiazki) - daj spokój .. przeciez to twoja wina, i nie przesadzaj bo nie jest żle. - jaw takim szoku ( tak matka z dzieckiem, ktore sie zwieza rozmawia ? .. boze jaką ja mam matke... ) i wyszlam.

a co ty wlasciwie cchesz jej powiedziec i po co?