Czy to już przemoc?

Witam, Z moim mężem mamy lepsze i gorsze dni. A właściwie powinnam napisać- lepsze i gorsze chwile, ponieważ dzień bez kłótni zdarza się dość rzadko. W 90 % kłótnie inicjuje mąż, a przynajmniej tak to wygląda z mojej perspektywy. Po prostu wraca z pracy i już wiem że ma jakieś 'ale' (nie uśmiechnie się, nie powie nawet cześć, zamiast tego zwróci mi uwagę czemu np obiad jeszcze nie gotowy i kłótnia powoli się nakręca). Dodam, że nie jestem typem słabej, podległej mężowi kobiety. Jeśli mężowi coś nie pasuje- np obiad, to dla mnie może go nie jeść. Jednak dotyka mnie niesprawiedliwość- robię coś żeby było dobrze, a i tak jest źle (pewnie dlatego że w pracy coś nie pykło). Kłótnie czasami wymykają się spod kontroli. Dziś np. mąż złapał mnie za ręce, tak że zostały na nich ślady. Często doprowadza mnie do płaczu (bo bywa strasznie niesprawiedliwy w słowach). Np pamiętam kiedy byłam w ciąży z pierwszym dzieckiem i dosłownie miałam mdłości od rana do wieczora- niekiedy mogłam tylko leżeć plackiem przy przyciemnionych oknach. A on wpadał z pracy i stawał w drzwiach i pastwił się nade mną- , czemu nie zrobiłam obiadu, czemu jest nieposprzątane,że jak tak będę leżeć to będzie jeszcze gorzej. A ja naprawdę nie mogłam się ruszyć. Często też wmawia mi że jestem chora psychicznie, zwłaszcza gdy nerwy mi puszczają i płaczę. Chyba sama sobie odpowiedziałam na pytanie z tematu, ale czy wy też uważacie że to jest przemoc