brak wsparcia od męża

pomyśl --> ma cię gdzieś a ty dalej z nim jesteś próbujesz wypracować jakieś kompromisy, które do niego nie trafiają i nigdy nie trafią. to jak walka z wiatrakami. a z tymi pieniędzmi nie chodzilo mi o to, że jesteś na jego utrzymaniu, tylko o to, że to jest jedyna rzecz którą dla ciebie(?) robi. w co śmiem powątpiewać, ucieka po prostu z domu, a używa jako argumentu, że robi to dla ciebie.

też śmiem powątpiewać...ale staram się zrozumieć. Nie chcę rozwalać rodziny z byle powodu, ale masz rację, sama niczego nie zdziałam.

a co z dzieckiem? jak on zachowuje się w stosunku do dziecka?

Dobrze, jest dobrym ojcem nie mogę narzekać. Mogę się przyczepić, że mało czasem spędza z małym , bo ciągle jest w pracy, ale jak już jest to jest ok.

Piszę o tym, ponieważ już wtedy nie reagował na żadne moje prośby, żeby więcej czasu był w domu, skoro i tak nie zarabia - ale nie pomogł mi wtedy, spędzał więszość czasu poza domem, taże wieczory. Pytanie czy przed ślubem też tak było? Też tyle pracował?

dobre pytanie, nie, w zasadzie to dopiero odkąd stracił tamtą pracę, czyli niedługo po tym jak zaszłam w ciążę...w sumie teraz jest dopiero na takiej pozycji, na jakiej był w tamtej pracy. On zawsze traktował pracę bardzo ambitnie i poważnie. Ja z resztą też. Ale teraz jak już "odrobił straty" to musi znów więcej pracować, żeby wszystkim udowodnić...zastanawiam się czy kiedyś się zatrzyma w tym biegu...z drugiej strony ja też się w pracy zapędzam, a że teraz jej nie mam to łatwiej mi osądzać. Kurczę, co bym nie powiedziała to wyjdzie albo na to, że go bronię, albo że narzekam i przesadzam. Chyba każdy z nas ma trochę racji i kazdy sie trochę myli, tylko nie potrafimy się normalnie dogadać z jakiegoś powodu..

W zasadzie wydaje mi się, że żyjecie obok siebie, a powinniście też trochę żyć dla siebie. Z wcześniejszych postów wynika, że: -nie rozumie ciebie -nie wspiera, nie troszczy się o ciebie -właściwie ciebie nie zauważa -oczekuje wdzieczności za to że przynosi pieniądze -podnosi głos -nie liczy się z twoim zdaniem -każda próba rozmowy kończy się tak samo Myśle, że cieżko ci będzie wypracować to czego oczekujesz. Zastanów się tak naprawdę czego chcesz w życiu, czy chcesz spędzić u boku takiego faceta, czy naprawdę warto się poświecić, żeby tworzyć rodzinę, której tak naprawdę chyba nie ma. Nie te czasy, że mąż przynosi do domu kasę i reszta go nie interesuje. Ani szacunek...Zadbaj o swoje szczęście. Zacznij myśleć o sobie.

z tą jego nagłą ważną pracą nic nie wskórasz. Gość ucieka z domu i praca w weekendy jest mu na rekę, bo tam ma dzieciaka z głowy. O ile w ogóle wtedy faktycznie jest w tej pracy

czego marudzisz? że pracuje? jak taki kutafon, to niech siedzi w robocie nawet cały tydzień i zarabia na dom.

Dość stary temat ale wydaje mi się iż wiele osób go przegląda a dlatego bo zawsze mamy problemy z mężami po ślubie. Śmiać mi się chce z rad "zostaw go", "myśl o sobie"- myśleć o sobie mogę jak jestem sama a w małżeństwie myślę również o drugiej osobie i trzeba!!! szukać rozwiązań które doprowadzą nas do porozumienia i wspólnego szczęścia. Gorzej jest jak mamy taki kamień który nic nie czuje i nie mówi i nic nie robi. W przypadku Julii jest zupełnie inaczej, matka go wielu rzeczy nie nauczyła- jak w przypadku mojego męża.'Czasem mam tak dosyć iż myślę tylko o rozwodzie.' Wyraźnie w jej wypowiedziach widać,że mu zależy bo jednak w tych kłótniach mówi co czuje i myśli"choćby blednie ale mówi' z których wiele można wywnioskować. A dlatego mówię,że matka go nie nauczyła bo błędnie każdy widzi małżeństwo, że dostajemy gotowe maszyny w postaci mężów i jest cudownie a tu się okazuje,że to nadal dzieci. Tak są to dzieci które teraz my kobiety mamy ich uczyć życia w małżeństwie(kobiety z natury umieją żyć w relacji,mężczyzni nie). julka_j1982 - z Tobą i z Twoim mężem jest wszystko dobrze, oboje się zapędziliście i straciliście platformę na której się rozumieliście przed ślubem. A początkiem było dziecko! tak tak, może wiele osób się teraz rzuci ale to prawda. W każdym małżeństwie tą platformą jest co innego 'u mnie była to moja praca a właściwie jej brak w konsekwencji której się załamałam na rok' . Każda większa sprawa na początku małżeństwa daje rozłam bo wtedy dopiero objawia się jacy jesteśmy. Kiedy zaszłaś w ciążę widocznie stało się coś co sprawiło iż mąż się zmienił może zbytnie Twoje zainteresowanie dzieckiem a nie nim! przestał czuć się ważny i potrzebny i teraz to udowadnia i ucieka z domu, przestałaś go doceniać. Mówię to z własnego doświadczenia, tyle kłótni, płaczu a on dalej swoje. Dopiero kiedy zaczęłam poszukiwać przyczyn a nie kłócić się na temat skutków. Zaczęło się coś dziać, znaleźliśmy powód dlaczego on tak reagował , krzyczał bo ja robiłam coś niezgodne z nim. I koło jest zamknięte. Uparłam się na poszukiwanie przyczyn nie tylko w nas ale w tym jak zostaliśmy wychowani i oświeciło nas jak bardzo jesteśmy nie sobą a tym co nam w kodowano w głowę. Mój mąż reagował krzykiem i złością, wycofaniem się kiedy mówiłam coś na jego temat bo jego mama była zaborcza i oczekiwała niemożliwego. Nauczył się nie reagować na prośby, rozmowy, klótnie matki i tak robił w stosunku do mnie, bo żył własnym życiem, jednak długo nam zajęło nauczenie się tworzenia wspólnie i poszukiwanie sposobów na nas samych- nauczenie się siebie. Życzę tego każdemu młodemu małżeństwu, chęci do walki o to co najtrudniejsze o siebie nawzajem. Życie nam podpowiada to co najłatwiejsze czyli zostawić i żyć samemu tylko dla siebie-gdyby tak wszyscy robili, wszyscy byliby tak samolubni iż świat przestał by istnieć.