co mam robić?;/

.Mam 19 lat, jestem z facetem, który ma 29, spotykam się z nim rok, kocham go, mogę to świadomie powiedzieć, świata poza nim nie widzę, a przy nim inni faceci nie są już ważni, ale przejdę do sedna sprawy, mamy nieco inne potrzeby, ja ze względu na wiek lubię chodzić na imprezy, mam nieco nastoletnie podejście do życia, a on, dojrzały facet, chciałby się w końcu ustatkować, mówi o ślubie i dziecku, nie wiem już jak mam z nim rozmawiać, j nie myślę o takich sprawach, w ogóle mi to przez myśl nie przechodzi, gdzie 19latka z obrączką, dzieckiem i wózkiem, nie widzę siebie w roli zony i matki, nie teraz, nie wiem już jak z nim rozmawiać, uprawiam z nim sex, ale on nie chce się zabezpieczać, bo uparcie dąży do tego aby ze mną wpaść, non stop porusza temat dziecka(jeden jego brat nie może ich mieć ,a drugi nie ma nawet dziewczyny, bo woli imprezy).rodzice naciskają, bo chcą wnuczka, niewiem co mam robic, nie chce dziecka, a zerwać z nim nie zerwe, bo go kocham, nie wyobrażam sobie zycia z innym.

tak, tak :) rzeczywiście smutna historia :D

i tak dasz sobie dzieciaka zrobić i zostaniesz zaniedbana żoną i matka :/ bo co się za takiego starucha bierzesz ?

trzeba się z tym liczyć,jesli ma się tyle lat starszego partnera

jeśli chcecie poznać me, jakże to skromne zdanie ;) a chcecie na pewno :D no to powiem jedynie tyle, że dziewczyna ta ma poważny problem emocjonalny, co można wywnioskować w poprzednich, założonych przez nią tematów, gdzie pytała o najlepszą w Europie klinikę aborcyjną, gdyż wpadła ze swoim o 2 lata starszym chłopakiem :)

jestem pierwszy dzień na tym forum:)także musisz mylić mnie z kimś innym, w zyciu nie zakładałam żadnego tematu o aborcji degeneratko, jestem przeciwna. Chuj ci na ryj tyle.

spotykałam się z facetem starszym o 10 lat, ja pisałam maturę a on zbierał się do oświadczyn ;-) dawał mi codziennie do zrozumienia, że już czas, że czekac nie chce... tylko ja jakoś nie brałam tego na poważne, nie myślałam o tym tak jak on. Kiedyś byłam z nim na imprezie rodzinnej i po kojacji z jego rodzicami nasłuchałam się od jego mamy że "nie ma na co czekać", "po co studia, trzeba rodzinę zakładać". Wystraszyłam się, na prawdę. Poprosiłam żeby mnie odwiózł i u siebie porozmawiałam z nim poważnie. Nie przyjął tego dobrze, bardzo się zdenerwował, zarzucił mi, że go wpędziłam w lata... że stracił głowę, że go zwodziłam... a ja tylko nie chciałam się spieszyć. W każdym razie to była nasza ostatnia rozmowa. Po kilku m-cach ożenił się i w ciągu kilku lat został dwukrotnie ojcem. Nie chcę Ci radzić co masz robić, ale nie rób niczego wbrew sobie. U mnie nie była to jakaś szaleńcza miłość, przynajmniej z mojej strony nie było uczucia, więc rozstanie było najlepszym wyjściem. Ty powinnaś przede wszystki porozmawiać z nim spokojnie o Twojej przyszłości. powodzenia.

Dziękuję za podpowiedź, porozmawiam z nim, ale wiem na czym się śkończy, a może jest tak, że ja go mocno kocham a on kocha mnie ze względu na dziecko, które by chcial ze mną mieć.