Arachnofobia

Witam. Czy ktoś jeszcze przeżywa tutaj wraz ze mną pajęczy koszmar tego lata? Jak sobie w życiu radzicie ze swoim strachem, ze swoją fobią? Ja o sobie powiem krótko. Nie dotknę pająka. Za nic. Gdy zobaczę go na swoim ciele, jestem w stanie nawet zemdleć ze strachu, co już mi się przydarzyło kilkakrotnie. Nigdy nie otwieram okien na noc - choćby było 40 stopni. Otwieram tylko wtedy, gdy mam w oknach siatkę. Przed pójściem spać sprawdzam dokładnie, po zamknięciu drzwi, każdy zakamarek sypialni - dopiero po sprawdzeniu zasnę. Tak samo np z butami - przed ubiorem, najpierw wytrzepuję. Nigdy nie powieszę prania na dworze - od pająków aż się tam roi, nie można się mnie doprosić, żeby rozwiesić pranie na dworze. Za swój dotychczasowy sukces w walce z pająkami uważam dzisiejszy dzień - gdy sama w domu, zostałam zaatakowana przez tą obrzydliwą kreaturę - zabijałam pająka dokładnie 45 minut. Stałam w bezpiecznej odległości i wpatrywałam się w niego nieruchomo. Myślałam, że mi serce z piersi wyskoczy ze strachu, byłam zlana zimnym potem, miałam dreszcze i cała się trzęsłam. Nie dałam rady załatwić skurczybyka butem - walnęłam go z gazety i przydusiłam poduszką. Mimo wygranej, boję się iść kontyunować sprzątanie mieszkania i rozbolała mnie głowa. Ot, skutki mojego starcia z tymi brzydalami. A jak inni arachnofobicze? :)