Postrzegam siebie przez pryzmat nieudanych chwil

spędzonych w szkole i na uczelni. W życiu prywatnym dobrze mi się wiedzie, mam przyjaciół, zainteresowania, czuję się kochana i akceptowana, a w tych dwóch miejscach? Ciągle nic mi się nie układa, nie jestem lubiana, stanowię łatwy obiekt do obśmiania, nie potrafię być na luzie, bo za każdym razem czuję się spięta i przerażona. Głupia nie jestem, potrafię mieć dobre oceny, ale to, że nie mam tam żadnych bliskich osób, kogoś, kto motywowałby mnie do działania, trochę mnie przygnębia. Ciągle wychodzę na nieśmiałą, ponurą, sztywną. Boję się zagadać, waham się co powiedzieć.

Poradźcie mi, ludziska, jak mam to olewać? Dlaczego aż tak bardzo zależy mi na sympatii tych osób?

Może zastanów się najpierw czy Tobie samej zależy żeby na uczelni być popularną i lubianą. Masz przecież przyjaciół, swoje zainteresowania, nie jesteś samotna. Więc może nie skupiaj się koniecznie na znajomych z uczelni? Nigdy nie ma tak, że wszędzie Cię będą lubili ;)

no właśnie, skoro ogólnioe jesteś lubiana to problem tkwi nie w tobie ale w tej ekipie z uczelni ja bym to olała wiedząc że poza uczelnią mam znajomych i jestem lubiana